การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ 5

 

ตอน พระพรแห่งความเจ็บปวด

 

 

การิน เด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้ศาสตร์มืด

…เพื่อต้องการข้ามผ่านความเป็นมนุษย์
ลัลทริมา เด็กสาวผู้มีญาณอาถรรพ์
…หากแต่ปรารถนาเพียงแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
……………

 

เมื่อหนทางสู่สิ่งที่ต้องการ แลกมาด้วยความเจ็บปวด

 

ปรารถนานำมาซึ่งแสงแห่งความเชื่อ

 

แรงแห่งศรัทธานำมาซึ่งภาพแห่งความฝัน

 

เกมโชว์มรณะที่ทุกคนมีส่วนร่วมกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

 

และความอ่อนแอที่ถูกปิดกั้น กำลังจะถูกเปิดเผย

 

ทั้งผู้เล่นและผู้ชมกำลังจะถูกดูดกลืนไปสู่หลุมดำแห่งความต้องการ

 

เพื่อความบังเทิงที่แฝงไว้ด้วยไอแห่งความตาย ในบทละครที่มีชื่อว่า

 

‘พระพรแห่งความเจ็บปวด’

สวัสดีเจ้าค่ะ เพื่อนๆ ชาวพูนิก้า

.

.         วันนี้สือหลิวรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจเป็นพิเศษเจ้าค่ะ เพราะว่าพอมาถึงที่สำนักพิมพ์ เหล่าบก.สส.ห.พนก. ก็มีข่าวดีมากระซิบถึงข้างหูสือหลิว อร๊างงง…
.

.          จริงเหรอๆ ที่ว่า นิยายการิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ คดีที่ 5 กำลังจะออกเร็วๆ นี้ สงสัยสือหลิวคงจะต้องไปเตรียมตัวไปปิดซอยเลี้ยงซะหน่อยแล้วล่ะเจ้าค่ะ ไม่เจอกันนานพ่อการินของสือหลิวยังคงหล่อลากเหมือนเดินนะเจ้าคะ คราวนี้มาพร้อมกับชื่อตอนที่ว่า “พระพรแห่งความเจ็บปวด” ชื่อเท่มั่กๆ บก.สส.หพนก.ฝากบอกมาอีกว่า ภายในเดือนกุมภาพันธ์นี้ เพื่อนๆ จะได้ครอบครองกันแล้วล่ะเจ้าค่ะ ไชโย้…
.

.          เอ…ว่าแต่พ่อหนุ่มแว่นคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันล่ะเจ้าคะ เดี๋ยวสือหลิวขออนุญาตไปตามสืบก่อนดีกว่า ตอนนี้เพื่อนๆ ก็ชื่มชมภาพประกอบและตัวอย่างเนื้อเรื่องไปพลางๆ ก่อนแล้วกันเจ้าค่ะ

.

—————————————————

 นิยายการิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 5

“พระพรแห่งความเจ็บปวด”

 

 

—————————————————-

.

 

.           “อย่างการินเนี่ยนะจะไปแข่งรายการ Clever Answered ออกทีวี” เอมิกาทำตาโต
.           “เขาคัดหัวกะทิของแต่ละโรงเรียนเท่านั้นนี่นา แถมเวลาจะสมัครยังต้องส่งผลการเรียนไปเพื่อให้ทางนั้นพิจารณาก่อนถึงจะเข้าแข่งได้นะ แล้วคำถามแต่ละครั้งก็จะมีคนเอามาพูดถึงในกระทู้หน้าเวบบอร์ดของโรงเรียนด้วย…เฮ้อ น่าเสียดายที่ดันเป็นเทปสุดท้าย “
.           “หมอนั่นใช้เส้นของพ่อแน่ๆ ไม่งั้นจะได้ไปแข่งได้ยังไง มาเรียนก็เหมือนไม่ได้มา นี่ถ้าพ่อมันไม่ได้เป็นผู้อำนวยการ คงโดนไล่ออกไปนานแล้ว นี่ยังจะเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งอีก จะมีปัญญาอะไรไปสู้เขา มีแต่ทำให้ฉันขายหน้าเปล่าๆ” ปรัชญาสิ้นสุดความอดทนจึงระบายความอัดอั้นออกมา โดยไม่ได้ดูสีหน้าของคนรอบข้างที่พยายามส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ กระทั่งรู้สึกถึงวงล้อมของเพื่อนต่างแตกกระจายออกไปคนละทาง เมื่อร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มผมสีดำ ผู้มีนัยน์ตาที่มักจะจ้องมองทุกคนอย่างเหยียดหยาม กำลังเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับคลื่นแห่งความอึดอัดและน่ารังเกียจไหลเข้ามาพร้อมกัน

.           การินเดินมานั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะอย่างแรงจนปรัชญาชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าเท้าคู่นั้นอาจจะวางลงบนตัวเองหากเขายังเปิดปากพูดต่อไป ถือเป็นการรุกโดยไม่ต้องปริปากเลยสักนิด

.

.          เทปสุดท้ายที่มีการินเข้าแข่งด้วย

.

.         จู่ๆ เด็กสาวก็รู้สึกเหมือนพื้นห้องกำลังสั่นไหวและหนาวยะเยือกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ขาอันอ่อนแรงพาเธอเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าการิน ทั้งๆ ที่รู้ว่าต้องตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้อง

.

.         ยัยแม่มดไปหามันแล้ว คราวนี้จะเกิดเรื่องอะไรอีกไหมนะ
.        ผีเน่ากับโลงผุจริงๆ ไม่น่าต้องมาอยู่ห้องเดียวกับพวกแกเลย
.        ตายๆไปซะทีเถอะ หายไปซะที คนอื่นจะได้ไม่มาขวัญผวาเพราะพวกแก

.

.        “นาย…นายจะเข้าแข่งจริงๆ หรือ”
.        “พูดเรื่องอะไรของเธอ” การินเหลือบมองลัลทริมาผ่านตุ๊กตาที่แกว่งไปมาไม่หยุด
.        “ก็รายการ Clever Answered ไง นายสมัครไปทำไม หรือว่า…”

.

.        ‘หรือว่านายวางแผนอะไรอีก’

.

.        “หึ…หึ หึ…หึ” แทนที่การินจะตอบโต้ มือข้างที่พันด้วยผ้าสีขาว กลับหยิบตุ๊กตาผ้าขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋ากางเกง กลิ้งมันไปมาบนฝ่ามือราวกับเคลื่อนไหวได้เอง พร้อมแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก
.        “นายกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่” ลัลทริมาถามอย่างกล้าๆ กลัว
.        “วางแผน?”
.        “ใช่! เรื่องรายการ Clever Answered นั่นแหละ นายกำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่ใช่มั้ย” ลัลทริมาถามทันทีพร้อมกับทิ้งช่วงอยู่ครู่หนึ่ง และถามต่อว่า “แล้ว…มันไม่เกี่ยวกับฉันใช่มั้ย”
.        “หึ…หึ หึ…หึ เธอน่าจะถามตัวเองมากกว่านะว่า ‘ญาณอาถรรพ์’ ของตัวเองกำลังก่อเรื่องอะไรสนุกๆ อยู่กันแน่” การินพยายามกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองพลางเดินก้าวเข้ามาหาลัลทริมาทำให้เธอเผลอถอยหลังด้วยความกลัว “อีกอย่างถ้าคิดว่าฉันจะวางแผนเพื่อไปรายการปัญญาอ่อนแบบนั้นล่ะก็ สู้ส่งชื่อเธอไปรายการนั้นแล้ว รอดูสิ่งที่ญาณอาถรรพ์จะแสดงออกมาไม่ดีกว่าเรอะ ลองคิดดูสิว่าถ้าคราวนี้ทั้งห้องส่งที่ใช้ถ่ายทำเกิดฆ่ากันตายขึ้น มันจะน่าสนุกขนาดไหน รับรองเลยว่าคราวนี้เธอได้โด่งดังทั่วประเทศเลยแน่ยัยแม่มด”
.        “นั่นสิ…ฉันลืมไปได้ยังไงว่ายังมีวิธีเล่นแบบนี้อยู่…ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าฉันส่งชื่อยัยแม่มดไปรายการปัญญาอ่อนนั่นดูดีมั้ยหึ…หึ หึ…หึ”

 การ์ตูนการิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 8

คดีที่ 4 พิพิธภัณฑ์คนบาป (บทกลาง)

 

 

การิน เด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้ศาสตร์มืด

เพื่อต้องการก้าวข้ามผ่านความเป็นมนุษย์

ลัลทริมา เด็กสาวผู้มีญาณอาถรรพ์

หากแต่ปรารถนาเพียงแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง

…………………….

 

พิพิธภัณฑ์เปิดใหม่ที่เชื้อเชิญให้ “ลัลทริมา” กับ “การิน”

เข้าไปร่วมพร้อมกับกลุ่มคนแปลกหน้า 4 คน

ทว่ามันกลับกลายเป็นเกมสยองขวัญที่ขังพวกเขาไว้ในตึก

กติกามีเพียงข้อเดียวคือ “ฆ่ากันจนกว่าจะเหลือรอดเพียงคนเดียว เพื่อการชำระบาป”

ทุกคนเดาว่า เป็นแผนของเจ้าของพิพิธภัณฑ์

แต่เมื่อการินและลัลได้พบศพของเพียงพิมา และอีกหนึ่งศพที่ไหม้เกรียมด้านหลังประตู

สิ่งที่พวกเขาคาดเดาเอาไว้ก็กลับตาลปัตรไปอย่างสิ้นเชิง และเกมอาถรรพ์นี้ก็ยังคงดำเนินต่อไป…

 พิพิธภัณฑ์คนบาป

สวัสดีเจ้าค่า
.          วันนี้สือหลิวมีข่าวดีมากระซิบบอกเพื่อนๆ อีกแล้ว แต่…แค่อ่านหัวข้อข่าวก็ตื่นเต้นกันแล้วละซี่~ โฮะๆๆ ใครที่รอคอยการินฉบับการ์ตูนเล่มที่ 8 เตรียมควักเงินในกระเป๋า แคะตังค์ในกระปุกมาจ่ายกันได้เลยเจ้าค่ะ

.
.          ในเดือนธันวาคมนี้ การ์ตูนการิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 8 ตอน พิพิธภัณฑ์คนบาป (บทกลาง) กำลังจะมาพบกับเพื่อนๆ แล้ววว… หลังจากทำให้สือหลิวและเพื่อนๆ ค้างคาใจในปริศนาของพิพิธภัณฑ์กันไปในเล่ม 7
แถมยังมีคนตายอีกแหนะ ฮือๆ น่ากลัวๆ มาเล่มนี้ เรื่องราวคงจะสนุกสุดเหวี่ยงแน่ๆ เอาเป็นว่า เราลองไปดูภาพตัวอย่างกันเลยดีกว่าเจ้าค่ะ
.          .     

.           

.

.           

.    

.            

.         

 

 

 การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 7

 คดีที่ 4 พิพิธภัณฑ์คนบาป (บทแรก)

 

 

การิน เด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้ศาสตร์มืด

เพื่อต้องการก้าวข้ามผ่านความเป็นมนุษย์

ลัลทริมา เด็กสาวผู้มีญาณอาถรรพ์

หากแต่ปรารถนาเพียงแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง

…………………………………

 

พิพิธภัณฑ์เปิดใหม่ที่เชื้อเชิญให้ “ลัลทริมา” กับ “การิน” เข้าไปร่วม

พร้อมกับกลุ่มคนแปลกหน้าอีกกลุ่มหนึ่ง

โดยหารู้ไม่ว่า พวกเขาได้ก้าวเข้าสู่เวทีแห่งการนองเลือดที่ไม่สามารถหวนกลับไปได้

กติกามีเพียงข้อเดียวคือ “ฆ่ากันจนกว่าจะเหลือรอดเพียงคนเดียว เพื่อการชำระบาป”

แล้วพวกเขาจะรอดไปจากเกมหฤโหดนี้ไปได้อย่างไร

…มันเป็นแค่เกมจริงๆ หรือว่ายังมีบางอย่างแอบซ่อนอยู่

…นี่คือบทเริ่มต้นของอาถรรพ์ครั้งใหม่ที่มืดดำและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

พิพิธภัณฑ์คนบาป

มาแว้ววววเจ้าค่าเพื่อนๆ >3<               

              นะ นะ นั่นสือหลิวมิได้ตาฝาดไปใช่มั้ยเจ้าคะ “การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ ฉบับการ์ตูน เล่ม 7″  อุกรี๊ดดดดด…

              สือหลิวขอกรี๊ดดังๆ หน่อยนะเจ้าค่ะ พอดีการิน การ์ตูน เล่มใหม่มันช่างดูดี ถูกใจสือหลิวจริงๆ แต่แหมจะให้สือหลิวแอบดูอยู่คนเดียวก็กระไรอยู่ใช่ม้า สือหลิวรู้ว่า เพื่อนๆ หลายคนก็อยากอ่านเหมือนกัน ก็เลยเอาตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ มาอวดเพื่อนๆ ด้วย รับรองว่า ตื่นเต้นเร้าใจไม่แพ้เล่มเก่าๆ เลยทีเดียว

             โอ๊ะๆๆ พลิกๆ พลิกดูชื่อตอน ตอนนี้มีชื่อว่า “พิพิธภัณฑ์คนบาป”  ฮึ้ยยย ไรอ่า อยากรู้ๆ >0< แต่ว่าถ้าเป็นการินแล้ว พิพิธภัณฑ์นี้คงไม่ได้มีของโชว์ธรรมดาๆ แน่ จะเป็นยังไงน่ะเหรอ สือหลิวขอแอบอุบไว้ก่อนแล้วกัน รับรองว่าอีกไม่นานเพื่อนๆ จะได้ยลโฉมแน่นอนเจ้าค่ะ

มาแว้วจ้าๆ…

                นี่สือหลิวมารายงานตัวช้าไปหรือเปล่าเจ้าคะ เพราะเพื่อนๆ ส่วนใหญ่คงจะทราบข่าวและหาจับจองมาเป็นเจ้าของกันหมดแล้ว (ความจริงแล้วแอบดีใจเจ้าค่ะ ^^) “การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 4 ตอน ความลับของกระจกเงา” ได้วางแผงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะเจ้าค่ะ เพื่อนๆ คนไหนยังไม่ได้ยลโฉม สือหลิวแนะนำว่าให้ไปตามล่ายังร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปได้เลยเจ้าค่ะ
               วันนี้สือหลิวขอทิ้งท้ายไว้ด้วยภาพตัวอย่างในเรื่องแล้วกันเจ้าคะ ตามไปดูกันเล้ยยย…

 

 การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ (การ์ตูน)

“เกมลองของ สวนสนุกต้องสาป”

 

บทแรก

 

บทจบ

 

การิน เด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้ศาสตร์มืด
เพื่อต้องการข้ามผ่านความเป็นมนุษย์
ลัลทริมา เด็กสาวผู้มีญาณอาถรรพ์
หากแต่ปรารถนาเพียงแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
…..
ในเงามืด…ท่ามกลางเครื่องเล่นที่ไร้ผู้คน
เด็กสาวย่ำเท้าอย่างโดดเดี่ยว
ตามเสียงบงการอันหาที่มาไม่ได้ของ
“วิญญาณปริศนาแห่งไอริณ”
ทุกย่างก้าวนำทางโดยญาณอาถรรพ์
ล่วงผ่านเขตแดนของโลกคนเป็น
สู่มิติแห่งความคลั่งแค้นของเหล่าคนตาย
จนกว่าราตรีนี้จะลุล่วง
จนกว่าโศกนาฏกรรมนองเลือดจะซ้ำรอย
นี่คือการละเล่นที่เดิมพันด้วยชีวิต
เกมลองของ สวนสนุกต้องสาป

การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์
ตอน ความลับของกระจกเงา

 

 

การิน เด็กหนุ่มผู้คลั่งไคล้ศาสตร์มืด
…เพื่อต้องการข้ามผ่านความเป็นมนุษย์
ลัลทริมา เด็กสาวผู้มีญาณอาถรรพ์
…หากแต่ปรารถนาเพียงแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
……………

ท่ามกลางแสงเทียนสลัว
หยาดหยดสีแดงฉานอาบชโลมร่างไร้วิญญาณ
หลายชีวิตต้องถูกสังเวยในพิธีกรรมนองเลือด
เพื่อข้ามผ่านความเจ็บปวดสู่พรมแดนแห่งความลี้ลับ
ทุกภาพทุกเหตุการณ์ล้วนเกิดขึ้น
ผ่านสิ่งที่สะท้อนมากกว่าความจริงของปัจจุบัน
หากมันยังเคลือบแฝงด้วยรอยอาวรณ์แห่งอดีต
รอวันบรรลุปรารถนาอันไม่เคยเป็นจริง
ประตูที่ปิดตายกำลังจะเปิดออก
ด้วยกุญแจอันจะนำไปสู่การคลายปมปริศนา
ความลับของกระจกเงา

การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 4
 

 

กระดึบ…กระดึบ…
              
           มาแล้วเจ้าค่ะ สือหลิวค่อยๆ เยื้องย่างมาบอกข่าวเพื่อเขย่าอารมณ์เพื่อนๆ ให้ตื่นตัวอีกครั้งกับ การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 4 ที่มีชื่อตอนว่า “ความลับของกระจกเงา”
              
          ในเล่มนี้เพื่อนๆ จะได้เห็นความลับภายใต้ผ้าพันแผลของการิน ว้าวๆๆๆ ไม่ต้องสปอยอะไรมากมายก็น่าอ่านซะขนาดนี้ เห็นท่าว่าเพื่อนๆ จะต้องห้ามพลาดแล้วล่ะเจ้าค่ะ
              
           การิน ปริศนาคดีอาถรรพ์ เล่ม 4 จะเปิดตัวมาให้เพื่อนๆ ได้จับจองเป็นเจ้าของแน่ๆ ในงานหนังสือที่จะถึงนี้ อดใจรออีกนิ๊ดดด…เดียวเท่านั้นนะเจ้าค่ะ ได้อ่านฉลองปิดเทอมกันแน่นอน
              วันนี้สือหลิวเลยหยิบส่วนหนึ่งของเรื่องมาเป็นน้ำจิ้มเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะขอตัวไปเร่งทำผลงานดีๆ มาให้ทุกคนได้อ่านกันอีกนะเจ้าคะ บ๊าย บาย จุ๊บๆ 

…          

           ลูกวอลเลย์สีหม่นลอยลิ่วกลางอากาศตามแรงตบ พุ่งตกลงบนพื้นด้วยความแรงก่อนจะกลิ้งหลุนๆ มาหยุดสนิทอยู่แทบเท้าของเด็กหญิงคนหนึ่ง
            
          “ขอโทษนะคะ เก็บลูกบอลให้หน่อยค่ะ”
             
          เด็กสาวซึ่งเพื่อนๆ รู้จักกันในนาม ‘ลัลทริมา’ ป้องปากบอกพลางยิ้มหวาน หลังจากเสียเวลาวิ่งตามลูกวอลเลย์เจ้าปัญหาซึ่งลิ่วห่างจากสนามมาตั้งไกล ก่อนที่มันจะเลิกพยศและหยุดนิ่งสนิทอยู่หน้าห้องเก็บของบริเวณด้านหลังโรงเรียนนิศาพาณิชย์ ซึ่งเป็นจุดที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านมาไปมาสักเท่าไรนัก
            
           เด็กหญิงที่ลูกบอลกลิ้งเข้าไปหานั้นเป็นเด็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ดูท่าทางจะยังเรียนอยู่มัธยมต้น คะเนอายุคงไม่น่าเกินสิบสี่ปี ผมผูกเปียทั้งสองข้างเพิ่มความน่าเอ็นดูให้เหมือนสาวน้อยน่าทะนุถนอม เธอเบือนหน้าลงไปมองลูกวอลเลย์ตรงเท้าตัวเอง ก่อนจะย่อตัวลงไปเก็บมันขึ้นมาส่งให้อย่างช้าๆ โดยไม่พูดอะไร
             
         “ขอบคุณมากค่ะ” ลัลทริมารับลูกวอลเลย์ไปพร้อมกับรอยยิ้มขอบคุณ
             
          แต่ขณะกำลังหันหลังกลับนั้นเอง ลัลทริมาก็นึกขึ้นได้ว่าเด็กหญิงผมเปียที่เพิ่งส่งลูกวอลเลย์ให้เมื่อสักครู่นั้นใส่เครื่องแบบนักเรียนไม่คุ้นตา และไม่ใช่ชุดเครื่องแบบของโรงเรียนนิศาพาณิชย์อย่างแน่นอน
             นี่ยังเป็นเวลาเรียนอยู่เลย แล้วเด็กคนนั้นมาทำอะไรตรงนี้กันนะ?
            
            หรือว่าเธอจะมาทำธุระแล้วเกิดหลงทาง…
            
            …ไม่แน่นะ ก็โรงเรียนเรากว้างจะตาย ใครไม่เคยมาแล้วเดินสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วหลงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
             เมื่อคิดอย่างนั้นแล้วลัลทริมาก็หันกลับไปด้วยความปรารถนาดี หวังจะช่วยเหลือแขกหลงทางคนนี้ให้สมกับเป็นนักเรียนเจ้าบ้านที่ดีเสียหน่อย
            
             ทว่าไม่มีใครตรงนั้นอีกแล้ว ร่มไม้บริเวณหลังโรงเรียนไม่ปรากฏแม้แต่เงาของใครสักคน ที่โล่งซึ่งไม่มีจุดไหนลับตาได้มีแต่เธอยืนอยู่เพียงลำพังเท่านั้น
            
             “อ้าว หายไปไหนแล้วล่ะ” เด็กสาวรำพึงกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ พลางหันไปมองรอบๆ เผื่อว่าจะยังทันเห็นเด็กหญิงหลงทางคนนั้นอยู่ที่ไหนสักแห่ง
           
             แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน เธอคนนั้นก็หายไปแล้ว
           
            ไม่น่าเชื่อว่าแค่เพียงไม่กี่วินาทีที่ลัลทริมาหันหน้าไปและหันหน้ากลับมา เด็กหญิงแปลกหน้าจะเดินหนีไปได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น
           
            และช่วงเวลาแห่งความงงงวยนั่นเองที่ทำให้เธอได้สังเกตถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ
           
            บานประตูห้องเก็บของที่จำได้ว่ามันปิดสนิทอยู่นั้น…เปิดอ้าออก
           
            หัวคิ้วของลัลทริมาขยับเข้าชนกันพลางหรี่ตามองด้วยความสงสัย ก่อนที่เด็กสาวจะตัดสินใจค่อยๆ เดินตรงไปหาห้องเก็บของซึ่งตั้งอยู่ในมุมอับหลังโรงเรียน จนทำให้มันกลายเป็นสถานที่ซึ่งไม่ค่อยมีใครเข้ามายุ่มย่ามสักเท่าไร
           
             ทันทีที่ก้าวเข้าไปในนั้น การเปลี่ยนสภาพจากแสงสว่างเข้าสู่ความมืดโดยฉับพลันก็ทำให้เธอรู้สึกราวกับตาบอดไปชั่วขณะ ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นเหม็นอับก็ลอยเข้ามาปะทะอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูก เป็นบรรยากาศที่ไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไรเลย 
           
              “มีใครอยู่มั้ย…” 
           
               ลัลทริมาตะโกนเรียกด้วยความรู้สึกอยากรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด 
           
              แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา…
           
              รออยู่ครู่หนึ่งจนตาเริ่มหายพร่าและปรับเข้ากับความมืดสลัวในห้องแล้ว ลัลทริมาก็ค่อยๆ เดินก้าวเข้าไปข้างในห้องเก็บของให้ลึกมากขึ้นอีกหน่อย พร้อมกับพยายาม   เพ่งมองหาเด็กหญิงปริศนาคนนั้น
           
              และเธอก็ได้เจอ…
           
              ในความมืดของห้องเก็บของแห่งนี้ ด้านในปรากฏร่างหนึ่งซึ่งยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ กรอบไม้รอบบานฉลุลายประหลาดที่ทำให้ดูเป็นงานฝีมือโบราณได้เท่าๆ กับดูเป็นของขลังมีอาถรรพ์ ซึ่งมันก็เข้ากับเงาสะท้อนของเจ้าของร่างที่กำลังฉายอยู่ในนั้น
            “การิน!!!”