หนีห่าวเจ้าค่าเพื่อนทุกๆ คน ^^.
..             หลังจากสือหลิวแอบไปสปาหน้าด้วยทองคำแท้ จนหน้าตาที่สวยอยู่แล้วของสือหลิวสวยมากขึ้นกว่าเดิมอีก 256 บิวตี้บิท (มาตรวัดความสวยของสือหลิวเองเจ้าค่ะ )  ว่าแต่ใครเอาอะไรมาวางไว้บนโต๊ะคนสวยอย่างสือหลิวเนี้ย??  หรือจะเป็นจดหมายรักที่สือหลิวได้มาจนชิน  แบบนี้แหละน้า~ สวยเลือกได้

.

    [punica_kihae4ever: เห็นมีแต่จดหมายทวงหนี้เข้ามาทุกวันมากกว่า - -]
.   [สือหลิวคนสวย: ฮึยยย อย่าย้ำสิ คิเฮใจร้าย… >< ]

.

.             ว๊าย!!!!!  ( อยากจะกรี๊ดอย่างสงวนความสวยเอาไว้ให้ดังๆ )  นี่มัน!!!  เจ้าชายสุดที่รักของสือหลิวนี่หน่า… แต่ว่า…แต่ว่า…นั่นสือหลิวมองไม่ผิดใช่ไหม??  ใครน่ะ….มันเกิดอะไรขึ้นกับที่รักของสือหลิวล่ะนั้น  ใครบังอาจข้ามหน้าข้ามตามาลวมลามเจ้าชายของสือหลิว ใครกัน?? กรี๊ด….สือหลิวอกจะแตกตาย [ถ้าไม่ติดว่าผู้ชายอาจจะเสียใจทั้งโลกน่ะนะ] สือหลิวจะต้องไปตามหาตัวคนที่คิดจะลวนลามเจ้าชายสุดที่รักสุดที่หวงของสือหลิวให้ได้

.

.             โอ๊ะ… ท่าทางสือหลิวคงจะอินมากไปใช่มั้ยเจ้าคะ แหะๆ ที่แท้มันก็คือภาพประกอบเล็กๆ น้อยๆจากนิยายเรื่อง “Half Prince ตำนานวุ่นวาย เจ้าชายครึ่งร่าง เล่ม 3″ นั่นเอง คราวนี้มาในชื่อตอนเท่ๆ ว่า “นักดาบแห่งตำนาน ราชันจอมอสูร” เจ้าค่ะ ว่าแล้วเราก็ไปดูภาพที่ทำให้สือหลิวกรี๊ด พร้อมกับตัวอย่างเนื้อเรื่องกันเลยดีกว่า…

.

.

.

.

.

.

…………………….

.           “ได้เวลาตัดสินกันแล้วสินะ เซี่ยหลิง เข้ามาเลย…”

.           ฉันหัวเราะเบาๆ อยู่ในใจ แต่งานนี้ฉันไม่มีทางยอมแพ้

.           ฉันรีบตวัด Dark Sword อย่างรวดเร็ว

.           “เซี่ยหลิง ดูซิว่านายจะตามความไวดาบฉันทันมั้ย หึหึหึ” ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา แต่ไม่ทันไรฉันต้องรู้สึกเจ็บแปล็บขึ้นมาที่เข่าของตัวเองอย่างกะทันหัน

.            เป็นไปไม่ได้!

.            ฉันน่าจะหลบการโจมตีของเซี่ยหลิงได้หมดนี่นา แล้วทำไมถึง… ฉันรีบก้มหน้ามองลงไปอย่างรวดเร็วและได้เห็นลูกธนูปักอยู่ที่เข่า เมื่อเงยขึ้นมาฉันก็เห็นแอมบุชเชอร์กำลังเผยอรอยยิ้มด้วยความสะใจ ที่แย่ไปกว่านั้นคือลูกธนูหลายดอกกำลังพุ่งมาหาฉันอย่างรวดเร็ว ทำให้ฉันต้องรีบกลิ้งตัวหลบออกไปอย่างทุลักทุเล แต่ฉันยังโดนยิงเข้าที่ไหล่ซ้ายหนึ่งดอกจนได้ โอ๊ยยย… เจ็บชะมัด แต่โชคดีที่พี่ใหญ่หลางรีบร่ายเวทรักษาฉันได้ทันเวลาจึงไม่เจ็บปวดมาก หลังจากฟื้นพลังขึ้นมา ฉันรีบหันกลับไประวังการโจมตีของเซี่ยหลิงอย่างรวดเร็ว

.           แต่ทว่า… เขากลับยืนนิ่งเหมือนกับมีอะไรบางอย่างลังเลอยู่ในใจ นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิมรีบใช้ Dark Sword ฟาดฟันไปทางเซี่ยหลิงอย่างรวดเร็ว

.           “มีโอกาสแล้ว ทำไมนายถึงไม่โจมตีเข้ามา… คิดจะอ่อนข้อให้ฉันรึไง… ฉันเคยบอกแล้วว่าให้เอาจริงไงเล่า!” ฉันตวาดเสียงดังใส่เซี่ยหลิงด้วยความโมโห

.           เซี่ยหลิงนิ่งอึ้งไปนาน จนในที่สุดเขาได้ตัดสินใจใช้ท่าไม้ตายของตัวเองออกมา

.           “เพลงดาบปลิดวิญญาณ”

.           ช่างเป็นชื่อท่าที่ประล้าด…ประหลาด แต่ท่าไม้ตายของฉันก็ไม่ใช่กระจอกนะเฟ้ย!

.           “ระบำดาบแห่งความมืด”

.            Dark Sword ของฉันแยกออกมาราวกับมีหลายร้อยเล่ม ฟาดฟันใส่ทั่วร่างของเซี่ยหลิงจนเลือดกระเซ็นเปรอะไปทั่ว แต่ทว่าท่าไม้ตายของเซี่ยหลิงกลับไม่เหมือนเพลงดาบของฉัน

.            …เพราะมันเป็นกระบวนท่าแทง…

.            และเป็นการแทงเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่มันสามารถแทงทะลุหน้าอกของฉันได้อย่างแม่นยำ ทั้งๆ ที่ Dark Sword ของฉันกำลังจะจ้วงถึงคอเซี่ยหลิงได้อยู่แล้วเชียว แต่ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีบนความโชคร้าย หรือจะเรียกว่าโชคร้ายซ้ำซ้อนกันแน่ เพราะอาการเจ็บเข่าก่อนหน้านี้ของฉันได้ปวดขึ้นมาทำให้ฉันเสียหลัก คมดาบที่น่าจะแทงทะลุหัวใจของฉันไปตั้งแต่ทีแรกจึงเบี่ยงออกมาเล็กน้อย ฉันจึงไม่ได้โดนดาบแทงทะลุหัวใจไปตั้งแต่ครั้งแรก

.           ทันทีที่กีล์มองเห็นเหตุการณ์ หัวใจเขาก็แทบหยุดเต้น รีบระดมยิงธนูใส่เซี่ยหลิงอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันเขาโจมตีฉันซ้ำ และโดยที่เจ้าตัวไม่ทันระวังตัว จึงโดนลูกธนูของกีล์ปักเข้าตรงกลางหน้าผากอย่างแม่นยำ เซี่ยหลิงหันมามองกีล์ด้วยแววตาตกตะลึง ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีขาวหายขึ้นไปบนท้องฟ้าเป็นคนที่สอง

.           เฮ้อ! ฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมกับรู้สึกเจ็บบริเวณหน้าอกอย่างรุนแรง ฉันรีบยกมือขึ้นมากุมหน้าอกพลางคิดในใจ…

     .     รอให้พี่ใหญ่หลางรักษาแผลให้ฉันเสร็จก่อนเถอะ… แม่จะรีบเชือดเจ้าหมิงหวางที่กำลังยืนเต๊ะท่าร่ายเวทโจมตีให้มันจบๆ ไปซะ…แล้วหลังจากนั้นฉันก็จะ…

          “โอ๊ย!!!”