เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1

 

 

ลัลลา…ลัลลา…
                    สวัสดีเจ้าค่ะเพื่อนๆ… เห็นสือหลิวอารมณ์ดีแบบนี้แสดงว่าต้องมีข่าวอะไรดีๆ มาฝากเพื่อนๆ ชาวพูนิก้าแน่นอนนน
                    และวันนี้ก็ถึงคิวของนิยายแฟนตาซีผจญภัยฝีมือคนไทยเรื่อง  “เกมล่าแสงจันทร์” แล้วเจ้าค่า วันนี้สือหลิวขอฝากตัวอย่างนิยาย “เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1“ เล็กๆ น้อยๆ พอหอมปากหอมคอ
                    เนื้อเรื่องในเล่มนี้เกี่ยวกับการพบกันของ วิชญ์ บุรุษลึกลับที่ต้องการเข้าแข่งขันเกมเพื่อมุ่งหวังชัยชนะและ พริมา สาวน้อยผู้มีความสามารถบางอย่าง แม้จุดประสงค์ที่เข้าแข่งขันของเธอต่างไปจากวิชญ์ก็ตาม แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต้องเผชิญในเกมๆ นี้กลับเป็นสิ่งเดียวกัน การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นในประเทศอัสเรีย ดินแดนที่มีพระจันทร์เปลี่ยนไปมาถึงเจ็ดสีทั้งยังอุดมไปด้วยอัญมณีล้ำค่า และอัญมณีแสงจันทร์คือรางวัลที่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนล้วนปรารถนา หากนั่นไม่ใช่เพียงสิ่งเคลือบแฝง
                   เชิญเพื่อนๆ ร่วมลุ้นไปกับเกมสุดพิศวงและการฟันฝ่าอุปสรรคของทั้งคู่ได้ในนิยายเรื่อง “เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1″ ได้เลยนะเจ้าคะ
                   แล้วอย่าลืมไปพบกันในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 37 ให้ได้ล่ะ ความสนุกรอเพื่อนๆ อยู่เจ้าค่า…
                  
  

…………………………………….. 

                  พริมาเดินไปทางบ้านจัดสรรหลังเล็กๆ หลังหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยอย่างใจลอย สาเหตุเป็นเพราะความฝันที่เธอเห็นในระหว่างคาบเรียน ความฝันอันน่ากลัวนั้น…นึกไปก็พานคิดมากแต่เธอก็ไม่อาจสลัดมันทิ้งได้
                  หญิงสาวตรงเข้าไปเปิดประตูเหล็กดัดหน้าบ้าน ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง
                  …ประตูบ้านของเธอกำลังเปิดอ้าอยู่…
                  บ้านหลังนี้พ่อกับแม่ซื้อเอาไว้ให้เธอกับพี่ชายอาศัย ส่วนท่านทั้งสองอยู่ต่างจังหวัดซึ่งนานๆ จะมาเยี่ยมสักที และเมื่อจะมาก็ต้องบอกกล่าวกันก่อนทุกครั้ง ตอนนี้จึงมีเธออาศัยอยู่คนเดียว
                 “เมื่อเช้าเราล็อกดีแล้วนี่นา…หรือว่า…”
พริมาผลักรั้วเหล็กดัดแล้วย่องเข้าประตูบ้านอย่างช้าๆ บนพื้นมีรอยรองเท้าใหญ่ย่ำไปทั่วบ้าน เส้นทางของรอยเท้ามุ่งไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ
                 หญิงสาวพยายามมองหาอาวุธเหมาะมือ ก่อนจะคว้าไม้ถูพื้นที่ด้ามเป็นโลหะหนามากำแน่น ได้ยินเสียงส้นเท้าหนักเดินไปมาอยู่ชั้นบนของตัวบ้าน เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดทีละก้าวด้วยความใจเย็น ในตอนนั้นเธอไม่มีความคิดกลัวอันตรายเลยแม้แต่น้อย เพื่อนๆ ที่มหาลัยมักจะบ่นเสมอว่าเธอนั้นทำอะไรไม่รู้จักคิด ซึ่งดูเหมือนตัวพริมาเองก็ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน
               ประตูห้องนอนเปิดอ้า ในห้องนั้นมีคนคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ในมุมมืด
               ไฟในห้องไม่ได้เปิด มีเพียงแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นแสงสลัวๆ ทำให้เธอเห็นเพียงเงารางๆ และเสื้อสีขาวที่ลอยเด่น ดูจากรูปร่างแล้วผู้บุกรุกคนนี้คงเป็นผู้ชายไม่ผิดแน่
พริมากลั้นหายใจ กระชับไม้ถูพื้นในมือแน่น ก่อนจะกระโจนออกไปพร้อมเงื้อด้ามไม้หวังจะฟาดทีเดียวให้สลบเหมือด
              ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หันขวับกลับมา มือใหญ่รับด้ามไม้ถูพื้นเอาไว้ก่อนที่มันจะฟาดลงกลางศีรษะได้อย่างฉิวเฉียด
              “พริมา วิริยะการุน…” สำเนียงแปร่งๆ ไม่คุ้นหูเอ่ยชื่อของเธอ

              ขโมยสมัยนี้รอบคอบจริงๆ ขนาดประวัติของเจ้าของบ้านก็ยังสืบประวัติมาด้วยหรือเนี่ย?

             “เธอเป็นน้องสาวฝาแฝดของพิริยะใช่มั้ย?” ชายคนนั้นถาม และในเวลาเดียวกันพริมาก็ยืนนิ่งตกตะลึง

              ทำไมเขาถึง…รู้จักชื่อนี้?

             “เป็นใบ้หรือไง? ฉันถามเธออยู่นะ”
             คำถามของชายคนนั้นฟังดูคุกคามจนพริมารู้สึกหงุดหงิด  ความคิดแวบแรกเธอรู้สึกว่า คนๆ นี้ไม่น่าคบเอาเสียเลย…
              “นายเป็นใคร? มาทำไม? เข้ามาได้ยังไง? ใครอนุญาตให้นายเข้ามา? แล้ว…” พริมาเอ่ยถามออกมาเป็นชุด
              “ให้ตายสิ นี่หายใจด้วยผิวหนังเหรอ? ถามทีละคำถามไม่เป็นหรือไง” น้ำเสียงของชายคนนั้นฟังดูรำคาญเหลือทน
              “ฉันมีสิทธิ์จะถาม ก็นายเล่นเข้ามาบ้านคนอื่นโดยพลการ จะไม่ให้ฉันสงสัยได้ยังไงกัน”
              “อ้อ…ขอโทษที ก็ฉันมารอเธอตั้งแต่บ่ายแล้วไม่เห็นเธอกลับมาซะที คงดูไม่ดีเท่าไหร่ถ้ามีชายแปลกหน้ามายืนอยู่หน้าบ้านเธอเป็นชั่วโมงๆ ฉันก็เลยใช้กุญแจผีไขเข้ารอในบ้านเธอก่อน…คงไม่ว่าอะไรนะ”

               แล้วงัดเข้าบ้านคงอื่นเนี่ยมันดีนักหรือไง? ยังจะมีหน้ามาบอกให้ฉันไม่ว่าอะไรอีกงั้นเรอะ!?

               “เอาเป็นว่านายเป็นใคร…” พริมาซักไซ้ ชักรู้สึกโมโหขึ้นเรื่อยๆ
               “เธอนี่เสียมารยาทชะมัด ที่ฉันถามยังไม่ตอบซักข้อ สรุปว่าเธอใช่น้องสาวของพิริยะหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ฉันจะได้หมดธุระ”

                ใครกันแน่ที่เสียมารยาทกันน่ะ!? บุกเข้ามาบ้านคนอื่นเค้าแท้ๆ ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก ผู้ชายหน้าด้าน!!!

                ชายคนนั้นก้าวออกมาข้างหน้าซึ่งอยู่ในตำแหน่งเดียวกับแสงตรงหน้าต่างพอดี ทำให้พริมามองเห็นรูปร่างของเขาชัดเจนขึ้น
                เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง ผมสีอ่อนยาวรุงรังปรกใบหน้าข้างหนึ่งเอาไว้ ให้ความรู้สึกลึกลับและมีปริศนา ดวงตาอีกข้างที่เผยให้เห็นเป็นสีดำเข้มดูไร้อัธยาศัย ริมฝีปากงองุ้มบึ้งตึง หากยิ้มสักนิดคนคนนี้จะหน้าตาดีไม่น้อย ทั้งเค้าหน้าและสำเนียงที่พูดเมื่อกี้คงจะไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์
                ทว่ามีบางอย่างสะกิดใจพริมา จนเธอต้องมองเขาตาค้าง…เธอไม่มีทางลืมใบหน้านี้แน่

                คนๆ นี้…คนนี้คือ…

                “ฉัน…ฉันเคย…เห็น…นาย…” พริมาเค้นเสียงออกมาอย่างฝืดคอ
                “เข้าใจผิดล่ะมั้ง เราเพิ่งพบกันครั้งแรก” น้ำเสียงแข็งไร้ไมตรีตอบ
                “ไม่ใช่ มันไม่ใช่ภาพที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันเป็นภาพที่จะต้องเกิดในอนาคต…”
                “อนาคต!…” ชายหนุ่มทวนคำ แต่แทนที่จะฉงนเขากลับลอบยิ้ม
                “ฉันเห็นภาพของสถานที่แปลกๆ มีฉัน และก็พี่พิอยู่ที่นั่นด้วย พี่พิน่ะใส่ชุดแปลกๆ ทั้งชุดเต็มไปด้วยเลือด แล้ว…แล้วข้างๆ พี่ก็มีผู้ชายคนนึง…ฉันจำชื่อเขาด้วย…ชื่อของเขา…” พริมาพูดช้าๆ เหมือนกำลังควานหาความทรงจำจากในหัว จากนั้นก็ร้องตะโกนออกมาว่า

                “วิชญ์!!!  ใช่ ในตอนนั้นฉันเรียกนายว่าวิชญ์!”