เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 2 

ประเพณีการแข่งขันในดินแดนอัศจรรย์
มีผลตอบแทนสำหรับผู้ชนะคืออัญมณีล้ำค่ามหาศาล
สิ่งล่อใจที่ชักพาให้ทุกคนมุ่งสู่เกมอันน่าตื่นใจ
ด้วยความหวังว่าชัยชนะจะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล
…
วิชญ์…บุรุษดวงตาสีทองผู้มาพร้อมจุดมุ่งหมายอันเป็นปริศนา
พริมา…หญิงสาวผู้มี ‘เนตรหยั่งรู้’ มาเพื่อตามหาพี่ชายที่หายสาปสูญ
ความปรารถนาและสองชะตากรรมกำลังเดินสวนทาง
หากความรู้สึกที่กำลังก่อตัวกลับกลายเป็นสายใยแน่นหนา
ปลายทางอันมืดมนรออยู่พร้อมปริศนาไม่รู้จบ
สิ่งใดจะนำพาพวกเขาให้ก้าวข้ามชะตากรรมมรณะเหล่านั้นได้
ท้ายที่สุดแล้ว…สองความต่างจะบรรจบหรือกลายเป็นเส้นขนาน
คำตอบของทุกเส้นทางทอดรออยู่ใน
‘เกมล่าแสงจันทร์’

 โย้วๆ มาแล้วเจ้าค่ะเพื่อนๆ เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 2…
           รอคอยกันมานานสองนานหลังจากจบงานหนังสือเมื่อเดือนมีนาคม มาถึงเล่มนี้บทสรุปของเกมล่าแสงจันทร์พร้อมแล้วสำหรับการฟ่าฟันอุปสรรคที่กำกับบทบู๊โดยพี่จา พนม วะฮะฮ่าๆ (ไปกันใหญ่ –*)
           

          นิยายแฟนตาซีผจญภัยฝีมือคนไทยเรื่อง  “เกมล่าแสงจันทร์” เดินทางมาถึงเล่มที่ 2 เรื่องราวยิ่งทวีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ ยังคงเหลือปริศนาอีกหลายอย่างที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมา

          อ่า…ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรมากมาย สือหลิวว่าเราไปลองดูตัวอย่างนิยาย “เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 2″ กันเลยดีกว่าเจ้าค่ะ

…………………………

           วิชญ์นั่งอยู่ในห้องสมุดตรงส่วนในสุดที่แทบไม่มีใครเดินเข้าไป หนังสือเล่มหนามากมายกองอยู่บนโต๊ะ แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เพราะสายตาซึ่งมีผมปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาไม่ได้ชายตามองไปยังหนังสือเลยสักบรรทัดเดียว

          “เฮ้อ…” ชายหนุ่มถอนหายใจแรงๆ

          น่าจะรีบๆ หาข้อมูลไขปริศนาได้แล้ว ทั้งที่เวลาแข่งขัน 1 เดือนก็จวนจะครบกำหนดเข้ามาทุกทีแล้วแท้ๆ

          ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป การที่เขาดั้นด้นมายังประเทศหนาวเหน็บและปิดตัวจากสังคมโลกอย่างประเทศอัสเรียก็เท่ากับสูญเปล่า ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วว่า ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องคว้าชัยชนะและชิงเอา ‘อัญมณีแสงจันทร์’ ของรางวัลจาก ‘เกมล่าแสงจันทร์’ มาให้ได้ ถึงเกมนี้จะมีเสียงเล่าลือว่า เป็นเกมอันตรายที่ทำให้ใครต่อใครต้องจบชีวิตมานับพันๆ คนก็ตามที แต่สำหรับวิชญ์แล้ว เกมเกมนี้มีค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งปวง

         เขาไม่ได้มาร่วมเกมนี้อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่เหมือนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ชายหนุ่มทุ่มเทฝึกฝนเตรียมพร้อมเพื่อเกมนี้มานาน ไม่ว่าจะเป็นภาษาหรือประวัติศาสตร์ของประเทศอัสเรีย รวมไปถึงการฝึกใช้อาวุธต่างๆ จนกระทั่งตอนนี้ อีกเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็จะคว้าชัยชนะที่ตนปรารถนามาครอบครองไว้ได้แล้ว

         แต่ทว่าตอนนี้เขากำลังจะก้าวพลาด…เพียงเพราะคนเพียงคนเดียว
วิชญ์พาดคางไว้กับโต๊ะพลางนึกถึง ‘พริมา’ หญิงสาวชาวไทยที่มายังประเทศแห่งนี้พร้อมกับตัวเองด้วย หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการเพียงพลังพิเศษอันลึกลับของเธอช่วยในการแข่งขัน พลังที่มองเห็นอนาคตหรือที่พี่ชายของพริมาเรียกมันสั้นๆ ว่า ‘เนตรหยั่งรู้’ เขาก็คงไม่คิดจะเอายัยผู้หญิงจอมพูดมากที่เหมือนมีลำโพงสเตอริโอแทนปากติดสอยห้อยตามมาด้วยเด็ดขาด

        ผู้หญิงก็แบบนี้ชอบคิดไปเอง จู้จี้ เจ้าน้ำตา ชอบโวยวาย เขาถึงได้รังเกียจ จริงๆ แล้วเขาน่าจะดีใจมากกว่า ที่ตอนนี้ยัยนั่นไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอีกต่อไปแล้ว นับตั้งแต่ทะเลาะกันขั้นรุนแรงเมื่อหลายวันก่อน ด้วยเหตุผลงี่เง่าซึ่งเธอกล่าวหาว่าเขานิ่งดูดาย ไม่ช่วยตามหาพี่ชายที่หายสาบสูญไปเมื่อหนึ่งปีก่อนระหว่างเล่นเกมในประเทศนี้ แล้วจากนั้นหญิงสาวก็เอาแต่คอยหลบหน้าวิชญ์อยู่ตลอด

         เราก็แค่อยากอาศัยเนตรหยั่งรู้เท่านั้น ถ้ายัยนั่นจะคลั่งไปตามหาพี่ชายเองคนเดียว แล้วทำไมเราจะต้องเข้าไปยุ่งด้วย จะสนใจทำไม… ยัยนั่นจะเป็นตายร้ายดีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรานี่นา…

        วิชญ์นึกบ่นหงุดหงิด พลางเปิดหนังสือเล่มหนาตั้งใจจะอ่านมัน แต่ไล่สายตาไปตามหน้าหนังสือได้เพียงครู่เดียว เขาก็ถอนหายใจยาวอีกครั้งพลางส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ เขารับรู้ได้ว่าตัวเองเฉยชาและไม่กระตือรือร้นเหมือนที่เคยเป็น และก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้น ทั้งที่เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

        นี่เราเป็นบ้าอะไร มัวคิดเรื่องของยัยนั่นอยู่ทำไมกัน!?

        ชายหนุ่มส่ายหน้าคล้ายจะสลัดเรื่องไร้สาระออกไปจากหัว ก่อนจะหยิบถุงผ้าเล็กๆ ใบหนึ่งออกมา ข้างในมีเศษแก้วคล้ายคริสตัลซึ่งเรียกว่า ‘ไข่วิหคแสงจันทร์’ บรรจุอยู่ มันคือชิ้นส่วนของปริศนาซึ่งเขาจะต้องไขเพื่อเอาชนะเกมนี้ อันที่จริงวิชญ์ตั้งใจจะหยิบมันมาเพื่อจะรวบรวมสมาธิในการเล่นเกม แต่เขากลับหวนคิดไปถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ ที่เขาได้ฝ่าฟันเสี่ยงอันตรายนับไม่ถ้วนร่วมกับพริมา

          พูดกันตามตรงแล้ว เหมือนเขาจะเสี่ยงอยู่คนเดียวมากกว่า ปริศนาทั้งหมดเขาก็เป็นคนไข ส่วนยัยนั่นไม่เคยได้ทำอะไรเลย แล้วยังเป็นตัวถ่วงจนทำให้เขาได้ไข่วิหคมาเพียงครึ่งเดียวด้วย แต่ว่า…
เพราะเนตรหยั่งรู้ของพริมาไม่ใช่หรือ ที่ทำให้เขาสามารถบุกเข้าถ้ำแสงจันทร์ได้อย่างราบรื่น จนได้ของสิ่งนี้กลับมา

          เพราะพริมาไม่ใช่หรือ ที่ช่วยเขาจากหมาป่าน้ำแข็ง ทำให้เขาไม่ต้องโดนฉีกเป็นชิ้นๆ เพราะของสัตว์ร้ายประจำถิ่นแห่งอัสเรีย

          ให้ตายสิ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ สับสนไปหมดแล้ว ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันเนี่ย!

         “คู่หูนายไปไหนซะล่ะ?”

         เสียงทักทายด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงอินเดียดึงวิชญ์ออกมาจากห้วงความคิดอันสับสน ชายหนุ่มเงยหน้ามองผู้พูดที่เดินเข้ามาเงียบๆ อย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง

        “มาเงียบๆ แบบนี้ คิดจะย่องมาขโมยของรึไง”

         ปาลาตี…หญิงสาวหน้าคมชาวอินเดียยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือสูงท่วมหัว ใบหน้าเรียบเฉยเกือบเย็นชานั้น ดูไร้อารมณ์ขนาดวิชญ์เองยังอ่านไม่ออก แม้จะอยู่ในปราสาทแสงจันทร์ที่รายล้อมด้วยกำแพงสูงหนาไร้อันตราย แต่บนสะโพกของหล่อนก็ยังคงคาดเข็มขัดปืนซึ่งมีมีดเล่มเล็กเหน็บเตรียมพร้อมไว้เช่นเคย

เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1

ประเพณีการแข่งขันในดินแดนอัศจรรย์
ผลตอบแทนสำหรับผู้ชนะคืออัญมณีล้ำค่ามหาศาล
สิ่งล่อใจชักพาให้ทุกคนมุ่งหน้าสู่เกมอันน่าตื่นใจ
ด้วยความหวังว่าชัยชนะจะเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล

……………………

ทว่า…มันคือเกมอันตรายที่เดิมพันด้วยเลือดและเนื้อ
ท่ามกลางผู้คนหลายหลากที่ต่างจุดมุ่งหมาย
บางคน…มาตามหาชีวิต
แต่บางคน…ก็นำชีวิตมาเพื่อทวงถามบางสิ่ง
สองชะตากรรมก้าวสู่กลเกมการแข่งขัน
ความต่างถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อชัยชนะที่ไม่เคยปรากฏ
สู่ปลายทางของการผจญภัยซึ่งแฝงไว้ด้วยปริศนา
‘เกมล่าแสงจันทร์’

เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1

ลัลลา…ลัลลา…
                    สวัสดีเจ้าค่ะเพื่อนๆ… เห็นสือหลิวอารมณ์ดีแบบนี้แสดงว่าต้องมีข่าวอะไรดีๆ มาฝากเพื่อนๆ ชาวพูนิก้าแน่นอนนน
                    และวันนี้ก็ถึงคิวของนิยายแฟนตาซีผจญภัยฝีมือคนไทยเรื่อง  “เกมล่าแสงจันทร์” แล้วเจ้าค่า วันนี้สือหลิวขอฝากตัวอย่างนิยาย “เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1“ เล็กๆ น้อยๆ พอหอมปากหอมคอ
                    เนื้อเรื่องในเล่มนี้เกี่ยวกับการพบกันของ วิชญ์ บุรุษลึกลับที่ต้องการเข้าแข่งขันเกมเพื่อมุ่งหวังชัยชนะและ พริมา สาวน้อยผู้มีความสามารถบางอย่าง แม้จุดประสงค์ที่เข้าแข่งขันของเธอต่างไปจากวิชญ์ก็ตาม แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต้องเผชิญในเกมๆ นี้กลับเป็นสิ่งเดียวกัน การผจญภัยเริ่มต้นขึ้นในประเทศอัสเรีย ดินแดนที่มีพระจันทร์เปลี่ยนไปมาถึงเจ็ดสีทั้งยังอุดมไปด้วยอัญมณีล้ำค่า และอัญมณีแสงจันทร์คือรางวัลที่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนล้วนปรารถนา หากนั่นไม่ใช่เพียงสิ่งเคลือบแฝง
                   เชิญเพื่อนๆ ร่วมลุ้นไปกับเกมสุดพิศวงและการฟันฝ่าอุปสรรคของทั้งคู่ได้ในนิยายเรื่อง “เกมล่าแสงจันทร์ เล่ม 1″ ได้เลยนะเจ้าคะ
                   แล้วอย่าลืมไปพบกันในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 37 ให้ได้ล่ะ ความสนุกรอเพื่อนๆ อยู่เจ้าค่า…
                  
  

…………………………………….. 

                  พริมาเดินไปทางบ้านจัดสรรหลังเล็กๆ หลังหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยอย่างใจลอย สาเหตุเป็นเพราะความฝันที่เธอเห็นในระหว่างคาบเรียน ความฝันอันน่ากลัวนั้น…นึกไปก็พานคิดมากแต่เธอก็ไม่อาจสลัดมันทิ้งได้
                  หญิงสาวตรงเข้าไปเปิดประตูเหล็กดัดหน้าบ้าน ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง
                  …ประตูบ้านของเธอกำลังเปิดอ้าอยู่…
                  บ้านหลังนี้พ่อกับแม่ซื้อเอาไว้ให้เธอกับพี่ชายอาศัย ส่วนท่านทั้งสองอยู่ต่างจังหวัดซึ่งนานๆ จะมาเยี่ยมสักที และเมื่อจะมาก็ต้องบอกกล่าวกันก่อนทุกครั้ง ตอนนี้จึงมีเธออาศัยอยู่คนเดียว
                 “เมื่อเช้าเราล็อกดีแล้วนี่นา…หรือว่า…”
พริมาผลักรั้วเหล็กดัดแล้วย่องเข้าประตูบ้านอย่างช้าๆ บนพื้นมีรอยรองเท้าใหญ่ย่ำไปทั่วบ้าน เส้นทางของรอยเท้ามุ่งไปยังชั้นสองซึ่งเป็นห้องนอนของเธอ
                 หญิงสาวพยายามมองหาอาวุธเหมาะมือ ก่อนจะคว้าไม้ถูพื้นที่ด้ามเป็นโลหะหนามากำแน่น ได้ยินเสียงส้นเท้าหนักเดินไปมาอยู่ชั้นบนของตัวบ้าน เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดทีละก้าวด้วยความใจเย็น ในตอนนั้นเธอไม่มีความคิดกลัวอันตรายเลยแม้แต่น้อย เพื่อนๆ ที่มหาลัยมักจะบ่นเสมอว่าเธอนั้นทำอะไรไม่รู้จักคิด ซึ่งดูเหมือนตัวพริมาเองก็ไม่เคยรู้ตัวมาก่อน
               ประตูห้องนอนเปิดอ้า ในห้องนั้นมีคนคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้อยู่ในมุมมืด
               ไฟในห้องไม่ได้เปิด มีเพียงแสงสีส้มของดวงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นแสงสลัวๆ ทำให้เธอเห็นเพียงเงารางๆ และเสื้อสีขาวที่ลอยเด่น ดูจากรูปร่างแล้วผู้บุกรุกคนนี้คงเป็นผู้ชายไม่ผิดแน่
พริมากลั้นหายใจ กระชับไม้ถูพื้นในมือแน่น ก่อนจะกระโจนออกไปพร้อมเงื้อด้ามไม้หวังจะฟาดทีเดียวให้สลบเหมือด
              ทันใดนั้นชายคนนั้นก็หันขวับกลับมา มือใหญ่รับด้ามไม้ถูพื้นเอาไว้ก่อนที่มันจะฟาดลงกลางศีรษะได้อย่างฉิวเฉียด
              “พริมา วิริยะการุน…” สำเนียงแปร่งๆ ไม่คุ้นหูเอ่ยชื่อของเธอ

              ขโมยสมัยนี้รอบคอบจริงๆ ขนาดประวัติของเจ้าของบ้านก็ยังสืบประวัติมาด้วยหรือเนี่ย?

             “เธอเป็นน้องสาวฝาแฝดของพิริยะใช่มั้ย?” ชายคนนั้นถาม และในเวลาเดียวกันพริมาก็ยืนนิ่งตกตะลึง

              ทำไมเขาถึง…รู้จักชื่อนี้?

             “เป็นใบ้หรือไง? ฉันถามเธออยู่นะ”
             คำถามของชายคนนั้นฟังดูคุกคามจนพริมารู้สึกหงุดหงิด  ความคิดแวบแรกเธอรู้สึกว่า คนๆ นี้ไม่น่าคบเอาเสียเลย…
              “นายเป็นใคร? มาทำไม? เข้ามาได้ยังไง? ใครอนุญาตให้นายเข้ามา? แล้ว…” พริมาเอ่ยถามออกมาเป็นชุด
              “ให้ตายสิ นี่หายใจด้วยผิวหนังเหรอ? ถามทีละคำถามไม่เป็นหรือไง” น้ำเสียงของชายคนนั้นฟังดูรำคาญเหลือทน
              “ฉันมีสิทธิ์จะถาม ก็นายเล่นเข้ามาบ้านคนอื่นโดยพลการ จะไม่ให้ฉันสงสัยได้ยังไงกัน”
              “อ้อ…ขอโทษที ก็ฉันมารอเธอตั้งแต่บ่ายแล้วไม่เห็นเธอกลับมาซะที คงดูไม่ดีเท่าไหร่ถ้ามีชายแปลกหน้ามายืนอยู่หน้าบ้านเธอเป็นชั่วโมงๆ ฉันก็เลยใช้กุญแจผีไขเข้ารอในบ้านเธอก่อน…คงไม่ว่าอะไรนะ”

               แล้วงัดเข้าบ้านคงอื่นเนี่ยมันดีนักหรือไง? ยังจะมีหน้ามาบอกให้ฉันไม่ว่าอะไรอีกงั้นเรอะ!?

               “เอาเป็นว่านายเป็นใคร…” พริมาซักไซ้ ชักรู้สึกโมโหขึ้นเรื่อยๆ
               “เธอนี่เสียมารยาทชะมัด ที่ฉันถามยังไม่ตอบซักข้อ สรุปว่าเธอใช่น้องสาวของพิริยะหรือเปล่า ถ้าไม่ใช่ฉันจะได้หมดธุระ”

                ใครกันแน่ที่เสียมารยาทกันน่ะ!? บุกเข้ามาบ้านคนอื่นเค้าแท้ๆ ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก ผู้ชายหน้าด้าน!!!

                ชายคนนั้นก้าวออกมาข้างหน้าซึ่งอยู่ในตำแหน่งเดียวกับแสงตรงหน้าต่างพอดี ทำให้พริมามองเห็นรูปร่างของเขาชัดเจนขึ้น
                เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง ผมสีอ่อนยาวรุงรังปรกใบหน้าข้างหนึ่งเอาไว้ ให้ความรู้สึกลึกลับและมีปริศนา ดวงตาอีกข้างที่เผยให้เห็นเป็นสีดำเข้มดูไร้อัธยาศัย ริมฝีปากงองุ้มบึ้งตึง หากยิ้มสักนิดคนคนนี้จะหน้าตาดีไม่น้อย ทั้งเค้าหน้าและสำเนียงที่พูดเมื่อกี้คงจะไม่ใช่คนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์
                ทว่ามีบางอย่างสะกิดใจพริมา จนเธอต้องมองเขาตาค้าง…เธอไม่มีทางลืมใบหน้านี้แน่

                คนๆ นี้…คนนี้คือ…

                “ฉัน…ฉันเคย…เห็น…นาย…” พริมาเค้นเสียงออกมาอย่างฝืดคอ
                “เข้าใจผิดล่ะมั้ง เราเพิ่งพบกันครั้งแรก” น้ำเสียงแข็งไร้ไมตรีตอบ
                “ไม่ใช่ มันไม่ใช่ภาพที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันเป็นภาพที่จะต้องเกิดในอนาคต…”
                “อนาคต!…” ชายหนุ่มทวนคำ แต่แทนที่จะฉงนเขากลับลอบยิ้ม
                “ฉันเห็นภาพของสถานที่แปลกๆ มีฉัน และก็พี่พิอยู่ที่นั่นด้วย พี่พิน่ะใส่ชุดแปลกๆ ทั้งชุดเต็มไปด้วยเลือด แล้ว…แล้วข้างๆ พี่ก็มีผู้ชายคนนึง…ฉันจำชื่อเขาด้วย…ชื่อของเขา…” พริมาพูดช้าๆ เหมือนกำลังควานหาความทรงจำจากในหัว จากนั้นก็ร้องตะโกนออกมาว่า

                “วิชญ์!!!  ใช่ ในตอนนั้นฉันเรียกนายว่าวิชญ์!”

ณ ดินแดนหิมะอันเหน็บหนาวแห่งประเทศอัสเรีย
ท่ามกลางแสงจันทร์หลากสีสัน การแข่งขันเลือดที่ไม่เคยมีผู้ชนะมานับร้อยปี
ผู้คนต่างหลั่งไหลมาเพื่อช่วงชิงอัญมณีแสงจันทร์อันล้ำค่า
ความโลภ ความหวัง ความรัก หรือความแค้น ?
ความปรารถนาใดที่จะนำพาให้พวกเขารอดพ้นจากเกมแห่งความเป็นความตาย

“เกมล่าแสงจันทร์”

วิชญ์ บุรุษหนุ่มผู้มีดวงตาข้างซ้ายเป็นสีทอง
การเข้าร่วมเกมของเขาเต็มไปด้วยปริศนา หากสิ่งที่มุ่งหวังกลับมีเพียง ‘ชัยชนะ’

พริมา หญิงสาวผู้มี ‘เนตรหยั่งรู้’ เห็นภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าในอนาคตอันสั้นได้
แต่นั่นก็ไม่มากพอที่จะทำให้เธอล่วงรู้ชะตากรรมในตอนจบของเกมนี้