ตอน “รัก”

เมื่อบาดแผลที่เหล่าวิญญาณร้ายเคยฝากไว้

กัดกินร่างของ “ปลายฟ้า” ให้ดูราวกับซากศพ

พวกมันคุกคามร่างกายของเธอจากข้างใน

เพื่อบีบคั้นให้ประตูแห่งความทรงจำเปิดออก

ความจริงที่พลิกผัน ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

และกลิ่นอายแห่งความพยาบาท

บทสรุปของชะตากรรมต้องสาป เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดใน

“Return กลับมาพยาบาท”

.         เมื่อไม่กี่อึดใจก่อนหน้านี้… สือหลิวเพิ่งได้รับมอบหมายภารกิจมา 1 อย่าง คะ…คือการลงตัวอย่างเรื่องย่อและภาพประกอบของเรื่อง “Return กลับมาพยาบาท บทที่ 4 รัก” เจ้าค่ะ

.         ฮือๆๆ จริงๆ สือหลิวไม่อยากทำงานนี้เล้ยยย รู้มั้ยเจ้าคะว่าถึงจะมาอัพข่าวในตอนกลางวันก็เถอะ แต่มันก็น่ากลัวนะเจ้าคะ กองบ.ก. นะ แกล้งกันได้ กระซิกๆ ไว้คราวหน้าสือหลิวจะแอบเอาทุเรียนไปแช่ในตู้เย็นให้เหม็นไปทั้งกอง T^T

Punica Berry~* : ไม่ให้อัพตอนกลางคืนก็ดีละ ยังจะมาบ่น -*-

สือหลิว : แง้…อย่านะๆ อัพก็ได้ๆ ชิส์ T^T

.         เรื่องราวในเล่ม 4 นี้จะเป็นบทจบที่คลี่คลายความสงสัยทุกอย่างไว้สมบูรณ์แล้ว สือหลิวลองอ่านไปจนถึงตอนจบ (แบบว่าอ่านไป ซบนิชคุณไปน่ะเจ้าค่ะ) โอ๊ะ … ไม่ได้ๆ เจ้าค่ะ ใครจะมาให้สือหลิวเล่าตอนจบ สือหลิวไม่หลุดเด็ดขาด เพราะหากใครไม่ลองอ่านด้วยตัวเองแล้วล่ะก็ ขอบอกได้คำเดียวเลยเจ้าค่ะว่า น่าเสียดายจริงๆ

.         เอาล่ะค่ะ เพื่อนๆ ไปดูตัวอย่างเนื้อเรื่องและภาพประกอบพร้อมๆ กันเลยนะเจ้าคะ ขอสือหลิวเกาะแขนด้วยน้าาา ถึงจะอ่านแล้วแต่ก็ยังน่ากลัวอ่าาา T^T…..

…………………………………………………………..

………………………………………………….

ในห้องที่ว่างเปล่า ปลายฟ้าได้แต่กังขาคำสัญญาเอาตัวรอดของภูริช ตอนนี้เธอถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง

แม้จะปิดกั้นหน้าต่างทุกบานเอาไว้ด้วยแผ่นพลาสติกสีดำ แต่ปลายฟ้ารู้ดี เงาที่เคลื่อนไหววูบวาบอยู่ภายนอกยามที่แสงจากด้านนอกส่องกระทบแผ่นพลาสติก สะท้อนให้เห็นมือและร่างหลายร่างที่เบียดเสียดกันด้วยท่าทางที่เจ็บปวดทรมาน เสียงครวญครางเหล่านั้น หากเพียงเธอเงี่ยหูฟัง ก็ยังคงได้ยินเล็ดลอดเข้ามา พอๆ กับกลิ่นเหม็นของซากศพและกลิ่นควันไฟที่โชยเข้ามาเป็นระยะ เพียงแค่ปลายฟ้าเผลอเหลือบตาไปมอง ก็เหมือนจะเห็นปลายนิ้วที่เหลือแต่กระดูกกรีดตะกายหน้าต่างด้านนอกอยู่

“ปล่อยเราไป…ปล่อยเราไปเถอะ”

ปลายฟ้าได้แต่เอามือปิดหู ก้มหน้า ทั้งๆ ที่มีเสียงโทรทัศน์ซึ่งเปิดทิ้งเอาไว้เกือบตลอดเวลาดังอยู่ เธอก็ยังคงได้ยินเสียงนั้น ราวกับว่ามันก้องมาจากในหัวของตัวเอง แล้วจู่ๆ เสียงเหล่านั้นก็เงียบไป แต่ปลายฟ้ากลับขนลุกวาบ ประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดรู้สึกเหมือนมีใครเพิ่งนั่งลงบนที่นอนข้างๆ เธอ ฟูกหนาเกือบฟุตยุบยวบจนเธอสะดุ้ง

เป็นไปไม่ได้…มีใคร…กำลังนั่งอยู่ข้างๆ ฉัน

ปลายฟ้าตัวสั่น กอดเข่าซุกหน้าหลบตานิ่ง ที่นอนไหวยวบอีกครั้ง เคลื่อนใกล้เข้ามาหาร่างสั่นเทาที่ขดซุกอยู่มุมเตียงอย่างช้าๆ จนปลายฟ้าไม่อาจทนได้อีกต่อไป

“อย่านะ!” เธอกรีดร้อง แล้วสะบัดตัวหนีจนร่วงตกลงมาจากเตียงอย่างแรง

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง จ้องมองเตียงที่ว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่

ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น…เราคิดไปเอง…ใช่ไหม

ปลายฟ้าพยายามถามตัวเอง และภาวนาให้คำตอบคือ…ใช่ เธอคิดไปเอง

ความกลัวและหวาดวิตกไม่ได้ลดลง แม้ว่าจะมองจนทั่วห้องและไม่พบอะไร แต่ความรู้สึกที่น่าขนลุกเมื่อครู่ก็ยังคงอยู่ ราวกับมีสายตาที่เย็นยะเยือกน่าขนลุกจับจ้องเธอในระยะกระชั้นจากด้านหลัง จนเหมือนจะสัมผัสได้ถึงลมเย็นๆ ที่ระพัดปลายผม แล้วหญิงสาวก็ไม่อาจทนกับบรรยากาศที่กดดันนั้นเพียงลำพังได้อีกต่อไป จึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นโทรฯ หาภูริชอีกครั้ง

“พี่ภู…มาช่วย…ฉันที”

มีแต่เสียงเพลงเดิมๆ เล่นซ้ำไปซ้ำมา ปลายฟ้ารอจนเสียงเพลงเริ่มใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

สุดท้ายก็เป็นเธอที่ต้องตัดสายไปอย่างอ่อนใจ น้ำตาหยดเล็กๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ทำตามสัญญา…มันยาก…ขนาดนั้นเลยเหรอ…พี่ภู”

Return กลับมาพยาบาท เล่ม 3

ตอน “หลง”

ในม่านหมอกที่เลือนราง ความทรงจำของหญิงสาวค่อยๆ ปรากฏเป็นรูปร่าง

“ปลายฟ้า” กลับไปสู่จุดเริ่มต้นเพื่อขออภัยต่อเหล่าวิญญาณแค้น

ทว่า…เรื่องราวกลับไม่คลี่คลายอย่างที่คิด

เมื่อความโกรธเกรี้ยวของ “พวกเขา” ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

ดึงหญิงสาวให้เข้าสู่เส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย

ผีเสื้อลึกลับกระพือปีกส่งสารบอกลางมรณะ

ปริศนาความตายของผู้วายชนม์มีอะไรมากกว่าที่เธอรู้…

.                   สือหลิวแอบได้ยินเสียงใครบ่นคิดถึงปลายฟ้า…ภูริช…นลิน…แว่วๆ มา ไม่ต้องบ่นกันแล้วเจ้าค่ะ เพราะในงานหนังสือครั้งนี้ ทั้งสามคนและอีกหลายๆ วิญญาณ (บรื้อออออ) จะมาพบกับเพื่อนๆ แน่นอนนน กับ “Return กลับมาพยาบาท บทที่ 3 หลง”

.                   หลังจากที่หลอน หลอกกันมาสองเล่ม มาคราวนี้จะมาให้หลง…ซะอย่างนั้น หลงอะไรหรอ หลงสือหลิวใช่มั้ยล่ะเจ้าคะพี่ภู พี่นลิน อร๊ายยย… แต่ทำไมขณะสือหลิวเขิน บรรยากาศมันถึงดูวังเวงดีแท้ โอ๊ะ ! หรือเพราะบรรยากาศภาพด้านล่างนี้กันนะเจ้าคะ น่ากลัวพิลึก อึ๋ยยย สือหลิวขอตัวไปหลบก่อน ก่อนไป แอบหย่อนตัวอย่างเนื้อเรื่องให้เพื่อนๆ ได้ซึมซับความกลัวไปพลางๆ นะเจ้าค่ะ ไปดีกว่า…ฟิ้ววว…ววว…

……………………………………………….

……………………………………………….

แม่…มันจะฆ่าฟ้า…แม่…ช่วยด้วย

เธออยากร้องแต่กลับไม่มีเสียงลอดออกมา

แล้วดวงตาที่ท่วมไปด้วยน้ำตาก็หันกลับไปมองด้านหลัง จ้องมองปลายมีดสีเงินคมกริบที่อยู่ในมือของชายหนุ่มใบหน้าผอมตอบ เขาแสยะยิ้มราวกับปีศาจ ก่อนกระหน่ำแทงมีดลงมาบนร่างของเธออย่างไม่ยั้ง

“แม่…” เธอพยายามดิ้นรน แต่ใบมีดคมกริบยังคงแทงทะลุเนื้อ และถูกดึงออกนับครั้งไม่ถ้วน เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส จนไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ดิ้นรนอีกต่อไป แล้วอุ้งมือขาวซีดก็กดลงบนใบหน้าของปลายฟ้า จนกลิ่นคาวเลือดไหลทะลักเข้าปากและจมูกของเธอ ดวงตาที่เบิกกว้างเพราะความกลัวได้แต่จ้องมองปลายมีด กดลงบนอกของเธอ กรีดควักหัวใจสีแดงที่เต้นตุบๆ ออกมาต่อหน้าต่อตา

“คนใจดำแบบแก อยากรู้นักว่าหัวใจของแกจะเหมือนคนอื่นไหม” เสียงแหบแห้งกระซิบเบาๆ ขณะกระชากเส้นเลือดที่ตรึงก้อนเนื้อขนาดเท่ากำมือเอาไว้กับร่างให้ขาดสะบั้น

ตุบ…ตุบ… ก้อนเนื้อสีแดงที่ถูกควักออกมา ยังคงเต้นตามจังหวะ อยู่ในอุ้งมือของชายคนนั้น

.             “ไม่!!!”

.             เสียงกรีดร้องของปลายฟ้าดังก้องเมื่อเธอลืมตาโพลงขึ้นทั้งน้ำตา เพดานห้องสีขาวสะอาดลอยอยู่ข้างหน้าแทนความมืดเวิ้งว้างในความฝัน หญิงสาวผุดลุกขึ้นจากที่นอนอย่างเร็วจนเจ็บแปลบไปทั้งตัว มือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลยกขึ้นกุมหน้าอกอย่างตื่นตระหนก หายใจหอบแรงแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

.             “พี่ภู…” ปลายฟ้าตะโกนเรียกทั้งน้ำตา เธอมองไปรอบๆ ห้องและพบว่าตนเองถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง เหมือนในความฝันเมื่อครู่ไม่มีผิด เธอฝืนความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ถูกแทงตะกายลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล แต่ร่างกายซึ่งเสียเลือดไปมากก็อ่อนแรงเกินกว่าจะปีนลงมาจากเตียงได้ ปลายฟ้าพลาดและหล่นลงจากเตียงเกือบจะทันที

.              “ฟ้า!” เสียงชายหนุ่มตะโกนลั่น รีบวิ่งเข้ามาคว้าร่างของปลายฟ้าเอาไว้ได้ทันพอดีก่อนที่หัวของเธอจะกระแทกพื้น

.              “พี่ภู…ช่วยด้วย…มัน…มันจะ…ฆ่า…ฉัน” ปลายฟ้าเล่าเสียงสะอื้น ตัวสั่นไปทั้งตัว กอดแขนของภูริชเอาไว้แน่น

.              “ฟ้า…แค่ฝันร้ายเองค่ะ ฟ้าคงยังขวัญเสียไม่หาย” ภูริชกอดปลายฟ้าไว้แนบอก แล้วลูบผมของเธอเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะคะ ปกรณ์ถูกตำรวจคุมตัวเอาไว้แล้ว เขามาทำอะไรฟ้าไม่ได้อีกแล้ว พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”

.              “ฉัน…ขอโทษ…ที่ไม่นึกให้ออกเร็วกว่านี้ แต่พี่…ฉันอยากถาม…มานานแล้ว…ทำไม…พี่ทำเหมือนไม่อยากให้ฉันจำอะไรได้ พี่…อยากให้ฉันลืมพี่หรือไง”

.               “ฟ้า…งอแงแล้วนะเนี่ย มีหรือพี่จะไม่อยากให้ฟ้าจำพี่ได้ แต่พี่เห็นว่าฟ้าทรมานกับการพยายามนึกให้ออก แถมยังเรื่องผีพวกนั้นอีก หากพี่ต้องทนเห็นฟ้าทรมานแบบนั้น ก็สู้รอให้ฟ้ารักพี่อีกหนดีกว่าจริงไหม” ภูริชยิ้ม

.               “มั่นใจ…จังนะคะ” ปลายฟ้าก้มหน้า หูแดงก่ำเพราะความเขิน

.               “ฟ้า…” ภูริชช้อนใบหน้าของปลายฟ้าให้เงยมองเขาอย่างช้าๆ “พี่รักฟ้า แล้วก็รู้ว่าไม่ว่ายังไงฟ้าก็ต้องรักพี่ ฟ้าเป็นของพี่…คนเดียวเท่านั้น” ภูริชกอดปลายฟ้าและจูบหน้าผากเธอเบาๆ

.                หญิงสาวยิ้มและเตรียมหลับตารับการแสดงความรักที่หวานชื่น แต่จู่ๆ ร่างของเธอก็กระตุกแรง ดวงตาที่ปรากฏเงาของภูริชสะท้อนอยู่ในตอนนี้เบิกกว้าง เพราะเบื้องหน้าของเธอไม่ได้มีเพียงชายที่รักอีกต่อไป หากแต่ในห้องตอนนี้ กลับเต็มไปด้วยร่างไหม้เกรียม ยืนจ้องเขม็งมาที่เธอ พร้อมยื่นมือที่ไหม้จนเห็นกระดูกโผล่ออกมาจากเนื้อตรงมายังทั้งคู่

Return : กลับมาพยาบาท

บทที่ 2 : หลอก

ผลงานล่าสุดจากผู้แต่ง จดหมายเหตุแวนเฮลซิง

การคุกคามของวิญญาณร้ายยังไม่สิ้นสุด
ความตายที่ยังวนเวียนอยู่รอบกาย
คือความจริงที่ “ปลายฟ้า” ต้องเผชิญ
นักข่าวลึกลับปรากฏตัวพร้อมเบาะแส
ซึ่งอาจดึงเธอขึ้นจากหุบเหว
ชิ้นส่วนความทรงจำค่อยๆ ปะติดปะต่อเป็นรูปร่าง
ปริศนาของอาถรรพ์และความเร้นลับกำลังถูกเปิดเผย
ทว่า…แสงสว่างที่เบื้องหน้าจะเป็นแสงแห่งความหวัง
ฤๅเป็นเพียงแสงสุดท้ายของไฟชีวิต

.
.           หนีห่าวเพื่อนๆ ชาวพูนิก้าทุกคนเจ้าค่ะ~

.
.           ในที่สุดช่วงเวลาแห่งความสยดสยองก็คืบคลานมาหาสือหลิวอีกครั้งแล้ว กระซิกๆ ฮือๆ

.           เพื่อนๆ สงสัยว่าเพราะอะไรน่ะเหรอเจ้าคะ? ก็เพราะ…เพราะ… พี่ๆ กองบรรณาธิการฝากข่าวคราวความเคลื่อนไหวของเรื่อง “Return กลับมาพยาบาท” เล่มใหม่ให้สือหลิวมาบอกเพื่อนๆ น่ะสิเจ้าคะ ทำไงดีเนี่ย อ่านไปก็กลัวไป T-T
.           แถมยังต้องหนักใจอีกต่างหากว่า ถ้าโดนผีหลอกแล้วสือหลิวจะหันไปซบอกใครดีระหว่าง พี่ภูริชผู้อ่อนโยน หรือ นลินสุดหล่อ กรี๊ดๆๆ
.           ว่าแล้วไปเราดูตัวอย่างเนื้อเรื่องและภาพประกอบจาก “Return กลับมาพยาบาท” ใน “บทที่ 2 หลอก” ได้เลยเจ้าค่ะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.           “ฉัน…ขอไปห้องน้ำหน่อย” และเมื่อความรำคาญมาถึงขีดสุด ปลายฟ้าก็ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ขูดพื้นเสียงดัง

.
.           ปลายฟ้ารีบจ้ำออกจากห้องนั้น พาตัวเองมาอยู่ในห้องน้ำที่เธอรู้สึกเหมือนสรวงสวรรค์ที่เงียบสงบและปลอดภัย แต่อยู่เพียงลำพังได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนเดินตรงเข้ามา เงาของรองเท้าส้นสูงปรี๊ดสีขาวก้าวเข้ามาด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง พร้อมด้วยเสียงฝีเท้าของเด็กที่มาพร้อมรองเท้าแบบมีเสียงที่ส้น เสียงส้นสูงมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่ปลายฟ้านั่งอยู่

.
.           หญิงสาวนิ่งเงียบ เมื่อเหลือบมองด้านบนซึ่งเปิดโล่งเห็นเพดาน ร่างกายของเธอก็เหมือนถูกตรึงให้อยู่นิ่งๆ เมื่อมองเห็นส่วนบนของศีรษะที่มีผมดำขลับลอยพ้นขอบบนของประตูห้อง ประตูที่ยกสูงจากพื้นสูงเกือบพ้นระดับศีรษะ บวกกับมุมที่ตนนั่งอยู่ ไม่มีทางมองเห็นส่วนหัวของคนด้านนอกได้อย่างแน่นอน

.
.           ปลายฟ้าไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว แต่เมื่อเพ่งมองอีกครั้งเส้นผมสีดำก็เคลื่อนผ่านไปพร้อมกับเสียงรองเท้าส้น สูงที่เดินห่างออกไปสองสามก้าว

.
.           คะ…คงเพราะรองเท้าเธอสูงมากล่ะมั้ง…

.           ยังไม่ทันจะหายใจได้ทั่วท้อง เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ปลายฟ้าจะคิดอะไรต่อ

.
.           กึก…กึก…
.           ผนังกั้นห้องน้ำซึ่งต่อกันเป็นแนวยาวจะสั่นเล็กน้อยเมื่อมีคนเปิดประตูห้อง ปลายฟ้าจำได้ว่าเลือกเข้ามาในห้องที่อยู่ด้านในสุด เสียงบานประตูไม้เปิดกระแทกผนังอย่างแรงส่งเสียงดังสนั่นห้องน้ำที่เงียบ สนิททีละบาน คลอมาด้วยเสียงอ๊อดแอ๊ดของส้นรองเท้าเด็กเล็กๆ ที่ค่อยๆ เดินใกล้เข้ามา
.           แกรก แกรก…
.           โดยไม่ทันตั้งตัว คันโยกสีทองยาวเกือบคืบสำหรับเปิดประตูห้องที่อยู่ระดับเดียวกับใบหน้าของ ปลายฟ้าถูกมือจากด้านนอกโยกขึ้นลงอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง แน่นอนว่าเธอล็อกประตูเรียบร้อย อีกฝ่ายจึงไม่อาจดันประตูเปิดเข้ามาได้ ซึ่งปกติแล้วฝ่ายนั้นมักจะผละจากไปเข้าห้องอื่นในทันที
.           แกรก แกรก…ปัง ปัง ปัง

.           แต่คันโยกยังกระดอนขึ้นลงอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงทุบบานประตูอย่างหัวเสียที่ดังออกมา พร้อมเสียงรองเท้าเด็กที่ถูกกระทืบส่งเสียงดังระบายความโกรธจนปลายฟ้าทนไม่ ไหว ในขณะที่กำลังจะอ้าปากตะโกนต่อว่าออกไป ตาของเธอก็เหลือบเห็นเงาที่พื้นหินอ่อน
.           ไม่มี…

.           เธอมองไม่เห็นเท้าของใครก็ตามที่ควรจะอยู่หน้าประตู แม้ในขณะที่กำลังได้ยินเสียงส้นรองเท้ายางที่ดังก้องไปทั้งห้องน้ำ เธอกลับมองเห็นเพียงพื้นหินอ่อนสีดำสนิทที่เย็นเฉียบ
.           “ไม่จริง…นี่ไม่ใช่เรื่องจริง ตั้งสติหน่อยปลายฟ้า เธอต้องออกไปจากห้องนี้” ปลายฟ้าพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเทาและชุ่มไปด้วยเหงื่อพยายามเอื้อมออกไปหาคันโยกสีทองที่ยังคง ขยับขึ้นลงตลอดเวลา
.           แต่จู่ๆ มันก็หยุด พร้อมกับเสียงทุบประตูและเสียงกระทืบเท้า แทนที่ด้วยเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเดินปรี่เข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ข้างๆ

.
.           “บ้าจริง ฉัน…” ปลายฟ้าถอนหายใจ คงเป็นแม่เด็กเดินมาเอ็ดลูก เธออาจจะนั่งอยู่ในมุมที่มองไม่เห็นเท้าด้านนอกจริงๆ ก็ได้ ปลายฟ้าดึงกระดาษทิชชูออกมาเช็ดมือที่ชื้นแฉะเตรียมจะลุกขึ้น พร้อมๆ กับที่ได้ยินเสียงบานประตูห้องน้ำข้างๆ ถูกเปิดออก เสียงก้องกังวานของส้นรองเท้าสีขาวเดินเข้ามาในห้องข้างๆ อย่างช้า แต่กลับไม่มีเสียงปิดประตู

.           ปลายฟ้าเอะใจ จึงเหลือบมองผ่านช่องด้านข้างที่ผนังไม้สูงจากพื้นเกือบฟุต และมองเห็นปลายรองเท้าสีขาวหันมาทางเธอจนบางส่วนยื่นเข้ามาในห้องที่ปลายฟ้า นั่งอยู่
.           หญิงสาวลุกพรวดขึ้นทันทีเมื่อเธอมองเห็นคราบเปื้อนสีแดงออกดำดวงใหญ่ที่ปลาย รองเท้า ปะปนกับรอยไหม้สีดำจุดเล็กๆ กลิ่นเขม่าและควันไฟโชยเข้ามาในห้องของเธอจนปลายฟ้าสะท้านไปทั้งตัว เขยิบชิดไปทางผนังอีกด้านในทันที แต่ในห้องที่กว้างเพียงเมตรกว่า ไม่ว่าอย่างไรปลายฟ้าก็ยังอยู่ห่างร่างที่อยู่อีกห้องไปเพียงเอื้อมมือเท่า นั้น

.           ไอเย็นยะเยือกแผ่เข้ามาเต็มห้องเหมือนน้ำที่ค่อยๆ เอ่อท่วมขึ้นจนมิดหัว ปลายรองเท้าสีขาวยังคงยืนนิ่ง ในขณะที่ปลายฟ้าตั้งสติ รวบรวมความกล้าจนแทบกลั้นหายใจเอื้อมไปปลดตัวล็อกห้องเบาๆ โดยไม่เกิดเสียง มือที่เปียกชุ่มคว้าคันโยกที่เย็นเฉียบเอาไว้ได้สำเร็จ

.
.           “แค่บิด แล้วผลัก บิดลง แล้วผลัก” เธอสั่งร่างกายที่ชาหนึบ พยายามบังคับขาที่อ่อนแรงให้ก้าวออกไป
.           จู่ๆ สายตาที่เพ่งมองการเคลื่อนไหวของปลายรองเท้าสีแดงก็เห็นเศษผงสีดำปลิวจาก ด้านบนตกลงตรงหน้า เหมือนเศษผ้าที่ถูกเผาจนขาดวิ่น ปลิวลงมาไม่ขาดสาย

.           ดวงตาสีดำเบิกขึ้นอย่างหวาดกลัว เธอค่อยๆ แหงนหน้ามองขึ้นไปที่ขอบผนังกั้นห้องด้านบนอย่างช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนหายใจไม่ทัน

.           สิ่งที่เกาะขอบผนังไม้สีน้ำตาลเข้ม คือปลายนิ้วที่มีเล็บยาวซึ่งเล็บบางเล็บหลุดออกจนอาบด้วยเลือดสีแดงสด นิ้วบางนิ้วถูกเผาจนไหม้เกรียม เศษหนังหลุดลอกออกติดกับผนังยามที่มันเคลื่อนไหวร่วงลงสู่พื้นเบื้องล่าง

.           มันกำลังจะข้ามเข้ามา

.        วันนี้สือหลิวมีเรื่องย่อและตัวละครจากเรื่อง “Return กลับมาพยาบาท” มาแนะนำให้เพื่อนๆ ได้รู้จักกันเจ้าค่ะ โดยเฉพาะสองหนุ่มหล่อที่สือหลิวภูมิใจนำเสนอมาก แต่เพื่อนๆ ดูได้อย่างเดียวนะเจ้าคะ ส่วนสือหลิวเมื่อพาสองหนุ่มมาออกงานเสร็จก็ต้องเก็บเข้าคอลเล็กชันอย่างเร็วล่ะเจ้าค่ะ โฮะๆๆ

.        อะแฮ่มๆ ว่าแล้วมาดูเรื่องย่อของ บทที่ 1 : หลอน กันก่อนเลยเจ้าคะ

.        

.         “ปลายฟ้า” ฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาลพร้อมกับความทรงจำสามเดือนสุดท้ายที่ขาดหายไป ทว่าสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือ วิญญาณของเหล่าผู้วายชนม์ที่ตามหลอกหลอนเธอทุกหนแห่งโดยไม่รู้สาเหตุ

.
.         แต่ในความโชคร้ายยังมีแสงสว่าง เมื่อเธอพบกับ “ภูริช” รุ่นพี่หนุ่มเนื้อหอมที่เข้ามาปลอบโยนเธอ แต่หญิงสาวกลับสัมผัสถึงความรู้สึกประหลาดทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้ และ “นลิน” ชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็นผู้ช่วยเธอจากอุบัติเหตุ และเป็นคนเดียวที่เชื่อในสิ่งที่เธอเล่า

.       

.        อา… ช่างหลอนเสียนี่กระไร แต่ที่สือหลิวติดใจนอกจากความหลอนแล้ว คือสองหนุ่ม ภูริชและนลินนะสิเจ้าคะ แล้วยังมีปลายฟ้าสาวน้อยหูแมวอีกต่างหาก ดูดีๆ ก็ท่าทางน่ารักน้าาา แต่แน่นอนว่าน้อยกว่าสือหลิวเจ้าค่ะ โฮะๆๆ

.

.        

.

ปลายฟ้า
หญิงสาวที่มีโลกส่วนตัวสูง ชอบเล่นอินเทอร์เน็ตและมีเว็บบล็อกส่วนตัวเกี่ยวกับเรื่องลึกลับ เอกลักษณ์ของเธอคือที่คาดผมรูปหูแมว
เธอฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาลพร้อมกับพบว่าตัวเองมองเห็นภาพของคนตายอยู่รอบตัว ตลอดเวลา และไม่สามารถจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสามเดือนที่ผ่านมาได้

.

.

ภูริช
ชายหนุ่มเนื้อหอมรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเดียวกับปลายฟ้า เป็นคนช่างแต่งตัว สุภาพอ่อนโยน พูดจาไพเราะโดยเฉพาะกับผู้หญิง จึงมีสาวๆ มารุมล้อมอยู่เสมอ
ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับปลายฟ้าเป็นพิเศษในช่วงเวลาสามเดือนที่หายไปของเธอ

.

.

นลิน
ชายหนุ่มลูกครึ่งมาดนักกีฬา ซึ่งไปใช้ชีวิตที่อเมริกากับแม่ตั้งแต่ห้าขวบ เป็นคนปากตรงกับใจ คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น เขาคือผู้ที่ช่วยปลายฟ้าจากอุบัติเหตุ และเพราะเหตุการครั้งนั้นทำให้เขาเข้าใจว่าตนไม่สามารถไปช่วยพี่สาวที่เขา รักได้ทัน เพราะความเสียใจในเรื่องดังกล่าว เขาจึงคิดจะดูแลปลายฟ้าผู้ที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาด้วยกัน
.

.        อร๊ายยยย ภูริชเจ้าคะ นลินเจ้าขา~~~ ได้โปรดอย่าแย่งสือหลิวกันนะเจ้าคะ สือหลิวมีเวลาให้กับทุกคนเจ้าค่ะ กรี๊ดๆ สือหลิวรักทุกกกคนเล้ยยย >__<

.        …แหะๆ นอกเรื่องไปนิดนึง วกกลับเข้ามาดูเรื่องย่อของบทที่ 2 ที่จะมาถึงเร็วๆ นี้กันดีกว่าเจ้าค่า ^^”

เรื่องย่อ Return กลับมาพยาบาท บทที่ 2 : หลอก

.        หลังจากที่ปลายฟ้าต้องเผชิญหน้ากับการคุกคามของวิญญาณร้าย เธอรอดตายมาอย่างหวุดหวิดและคิดว่าตนเองคงไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับผู้วายชนม์อีกต่อไป แต่เรื่องราวกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อวิญญาณตนหนึ่งปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าและตอกย้ำว่าพวกเขายังไม่ปล่อยเธอไปไหน

.        .
.         ท่ามกลางกลิ่นอายแห่งความตายและปริศนาแห่งความทรงจำอันมืดมิด นักข่าวลึกลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมเบาะแสบางอย่างในมือ แต่นั่นจะเป็นทางรอดสำหรับเธอจริงหรือ

.        

Return กลับมาพยาบาท

บทที่ 1 : หลอน

ผลงานล่าสุดจากผู้แต่ง จดหมายเหตุ แวนเฮลซิง 

 

 

“ปลายฟ้า” ฟื้นขึ้นที่โรงพยาบาลและพบว่าความทรงจำในช่วงสามเดือนสุดท้ายของเธอขาดหายไป

เรื่องน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นเมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงขอบเตียง

เหล่าวิญญาณคนตายปรากฏอยู่ทุกแห่งที่เธอย่างกราย ในทุกลมหายใจที่เธอสัมผัส

พวกเขาไม่ยอมหลับ… พวกเขาไม่ยอมปล่อย… พวกเขาไม่ให้อภัย…

คำถามที่พรั่งพรูออกมาไม่เคยได้รับคำตอบ มีเพียงเงามืดของปริศนาและเสียงร่ำไห้ดังสะท้อนอยู่ในหัว

พวกเขามาเพื่อขอความช่วยเหลือ หรือ เพื่อทวงถามอะไรบางอย่าง?

.           แฮ่… ร่อแร่ๆ สวัสดีเพื่อนๆ ทุกคนเจ้าค่ะ

.           วันนี้สือหลิวมาอัพเดตข่าวคราวความเคลื่อนไหวของซีรีส์สีดำเรื่องใหม่ “Return กลับมาพยาบาท” นี่ขนาดเข้ามาอัพข่าวช่วงหัวค่ำยังรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ ไอ้ความรู้สึกเย็นยะเยือกราวกับมีสายตานับสิบคู่จ้องมองจากด้านหลังนี่มัน อะไรกันนะเจ้าคะ บรึ๋ยๆๆ นี่ถ้าเป็นสายตาหนุ่มๆ ในคอลเล็คชัน สือหลิวจะไม่ว่าอะไรเลย ตะ…แต่นี้มัน…แค่คิดก็…ไม่อยากคิดแล้ว Q(>_<”) (เอ๊ะ สรุปจะคิดหรือไม่คิด คนสวยเริ่มสับสน)

.           …แต่ทำยังไงได้ล่ะเจ้าคะ งานนี้ถูกบังคับทำอีกแล้ว ฮือๆๆ (TAT) สือหลิวว่านี่ต้องเป็นอาการ “หลอน” ที่จะเกิดขึ้นกับทุกคนเมื่อได้อ่านเรื่องนี้แน่นอนเจ้าค่ะ พูดแล้วจะหาว่าสือหลิวโอเวอร์แอ๊บกลัวเพื่ออ้อนพี่นิชคุณหรือเปล่า แต่ไม่ช้าย… ไม่ใช่เลยเจ้าค่ะ สือหลิวกลัวจริงๆ นะเจ้าคะ ว่าแล้วไปดูตัวอย่างเนื้อเรื่อง “Return กลับมาพยาบาท” ใน “บทที่ 1 หลอน” พร้อมๆ กันเลยดีกว่าเจ้าค่ะ

.           //me กลิ้งไปอิงแอบแนบชิดพี่นิชคุณพร้อมกับอ่านตัวอย่างเนื้อเรื่อง โฮะๆๆ

…

…

…

…

…

.           “…กลิ่นเหม็นไหม้ของยางที่เสียดสีกับพื้นถนนนั้นฉุนจนหายใจแทบไม่ออก เมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้น ก็พบว่าร่างกายของเธอเอนซบอยู่กับพนักเก้าอี้ด้านหน้า ปลายฟ้าขยับแขนที่เต็มไปด้วยเลือดออกจากช่องเล็กๆ ระหว่างข้าวของที่ร่วงทับถมลงมาบนที่นั่ง เลือดเค็มๆ ไหลเข้าตาจนมองอะไรได้ไม่ถนัด แสงไฟในรถกะพริบถี่ๆ ก่อนจะเหลือเพียงแสงสลัวสีส้มจากด้านนอกส่องเข้ามา เมื่อเธอพยายามจะขยับขา ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาจากขาจนต้องกรีดร้องออกมา เมื่อก้มลงมองถึงได้เห็นว่าขาทั้งสองข้างของเธอถูกบดอัดเข้ากับเก้าอี้ด้าน หน้าจนแหลกละเอียด กระดูกสีขาวที่แตกทิ่มแทงออกมาภายนอกจนขาทั้งขาจมกองเลือดที่ไหลทะลักไม่ หยุด เธอเจ็บจนร้องไม่ออก หายใจหอบแรง

.           ปลายฟ้าเริ่มได้ยินเสียงร้อง โหยหวนดังขึ้นภายในตัวรถที่มืดมิดเป็นระยะๆ ยามที่มีคนพยายามตะกายออกนอกรถทั้งที่แขนขาถูกบิดหักจนหันผิดทาง เธอมองผ่านช่องตรงหน้าที่โดนกระแทกจนเหลือเป็นช่องแคบๆ ออกไปเห็นควันไฟสีดำกำลังก่อตัวและไหลทะลักเข้ามาภายในตัวรถ หญิงสาวอดทนต่อความเจ็บปวดตะโกนร้องสุดเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับสำลักเอาควันสีดำที่ร้อนระอุเข้าไปเต็มปอด ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งคอและหน้าอก

         “ไม่ ใครก็ได้…ช่วยฉันออกไปที”

.           ด้วยความทรมาน มือทั้งสองข้างของเธอป่ายปัดสิ่งของรอบข้างอย่างสิ้นหวัง จนปลายนิ้วแตะถูกเส้นผมสั้นๆ ที่เหนียวหนืดไปด้วยของเหลวจึงเพ่งมองสิ่งที่มือของเธอคว้าขึ้นมา

.           มันเป็นใบหน้าบูดเบี้ยวที่ฉาบไว้ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีดยามที่ศีรษะถูก ฉีกออกจากร่าง เสี้ยวหน้าด้านหนึ่งที่ถูกบดอัดจนแตกเละเทะยังคงมองเห็นลูกนัยน์ตาสีขาว เหลืองได้ชัดเจน

         “ช่วยด้วย!!!”

.           หญิงสาวกรีดร้องอย่างเสียสติ น้ำตาไหลอาบแก้มที่แสบร้อนจนเหลือทน ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงยามมองเห็นเปลวไฟนรกสีแดงพุ่งทะลักเข้ามาจนร่างของ เธอจมอยู่ในเปลวเพลิง เธอสะบัดดิ้นอย่างทรมาน หวีดร้องอย่างโหยหวนจนกระทั่งเปลวไฟไหลทะลักลงลำคอและเริ่มแผดเผาร่างกายของ เธอจากภายใน

         “ไม่!”

.           ปลายฟ้าลืมตาลุกพรวดขึ้นจนขาข้างซ้ายที่วางอยู่บนเตียงเจ็บแปลบ เธอหายใจหอบโยน เหงื่อแตกท่วมตัวจนเสื้อเปียกชื้น หญิงสาวสำรวจสภาพของตนเอง แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก มันเป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังนอนอยู่ภายในห้องพักที่มืดสลัว มีเพียงแสงจากด้านนอกที่ส่องผ่านช่องกระจกฝ้าที่ประตูเข้ามา

         “เพราะเจ้านี่ละมั้ง” หญิงสาวพับหน้าหนังสือพิมพ์ที่มีรูปเหยื่อที่ติดอยู่ในซากรถซึ่งถูกเผาจน เกรียมออกจากเตียง ในนั้นมีภาพของเธอในห้องพักที่ถูกถ่ายได้ในวันนั้น มีคำบรรยายสั้นๆ อยู่ข้างๆ ว่า

           สาวน้อยมหัศจรรย์ผู้รอดตายได้ราวปาฏิหาริย์

.           ปลายฟ้าถอนหายใจ แม้จะได้อ่านข่าวไปมากมาย แต่เธอก็ไม่รู้สึกเลยว่าตนเองได้อยู่ในเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอรู้สึกเหมือนมีผ้าสีดำมาคลุมสมองของเธอเอาไว้ ซึ่งเธออยากจะเอามันออกไป พอๆ กับทิ้งเฝือกอันใหญ่ที่ขาซ้าย

.           หญิงสาวถอนใจ ซุกตัวเข้าในผ้าห่มพยายามข่มตาให้หลับ แต่กลับถูกรบกวนด้วยเสียงล้อเหล็กจากเตียงลากซึ่งถูกเข็นผ่านหน้าห้องไปคัน แล้วคันเล่า ตามมาด้วยเสียงคุยที่ดังแว่วเข้ามาจนปลายฟ้าหลับไม่ลง

          “จะขยันอะไรกันนักหนา นี่มันตีสามแล้วนะ” ปลายฟ้าเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังแล้วยกหมอนขึ้นปิดหู

.           แกรก…
.           บานประตูห้องพักเปิดออก ปลายฟ้าคิดว่าเป็นนางพยาบาลเดินเข้ามาตรวจความเรียบร้อยตามปกติจึงแกล้งทำ เป็นหลับ แต่แล้วเธอกลับได้ยินเสียงใครบางคนกำลังลากเตียงเข้ามาในห้องพัก

          “คนไข้ใหม่ล่ะมั้ง” เธอคิด โรงพยาบาลต่างจังหวัดแบบนี้ การเพิ่มผู้ป่วยเข้ามาแบ่งใช้ห้องเดี่ยวถือเป็นเรื่องปกติ

.           จู่ๆ ปลายฟ้าก็รู้สึกหนาวสะท้านขนลุกชันไปทั้งตัว กลิ่นน้ำยาเคมีที่ฉุนจนแสบตาอบอวลไปทั่วห้อง
แต่เสียงเข็นเตียงเข้ามาไม่หมดเพียงเท่านั้น ผ่านไปสองเตียง สามเตียง จากกลิ่นน้ำยา ตามมาด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ที่เจือด้วยกลิ่นเหม็นคาวแปลกๆ ก็ตลบไปทั่วทั้งห้อง หญิงสาวยังคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม

         “ไว้ในห้องนี้ล่ะ โรงพยาบาลเรามีที่เก็บพอเสียที่ไหน” เสียงชายแปลกหน้าบ่นกับตัวเองเบาๆ แล้วกลับออกไป

.           สิ้นเสียงปิดประตูปลายฟ้าก็ลุกพรวดขึ้นในทันที ห้องทั้งห้องแออัดไปด้วยเตียงลากที่ถูกเข็นมาเรียงต่อจากเตียงนอนของเธอไล่ ไปจนสุดผนังห้องอีกด้าน แล้วดวงตาของหญิงสาวที่เริ่มชินกับความมืดในห้องก็เบิกโพลง เมื่อเธอเห็นว่าเตียงที่เข็นเข้ามาไม่ได้มีคนไข้นอนอยู่บนนั้น แต่กลับมีห่อผ้าดิบขนาดเท่าคนวางไว้แทน เลือดสีแดงคล้ำปนดำไหลซึมออกมาจนเปรอะผ้าเป็นดวง ขี้เถ้าสีดำบางส่วนร่วงออกจากห่อผ้ามากองอยู่บนเตียง แม้จะห่อหุ้มสิ่งที่อยู่ภายในไว้จนมิด แต่รูปร่างของแขนขาที่แข็งเกร็งหงิกงอนั้นมองเห็นเป็นรูปทรงออกมานอกผ้าได้ อย่างชัดเจนจนจินตนาการสภาพของที่อยู่ข้างในได้ไม่ยาก

.           อุณหภูมิในห้องลดลงจนแทบหายใจเป็นไอ ปลายฟ้าขนลุกชันไปทั้งตัว มือเย็นเฉียบของเธอเริ่มสั่นระริกด้วยความกลัว

         “นี่มันบ้าแล้ว คะ…ใครก็ได้เข้ามาที ช่วยด้วย!!!”